آیا فیزیوتراپی برای بیماری‌های مربوط به کار بازو، گردن یا شانه مفید هستند


در ایالات‌متحده، اختلالات تجمعی تروما بین 56 تا 65% همه آسیب‌های شغلی را تشکیل می‌دهند. در مجموع، شیوع این آسیب‌ها حدود 30% برآورد شده است و شیوع آن به‌سرعت در حال افزایش است. مداخلات معمول از قبیل فیزیوتراپی و تنظیمات ارگونومی محل کار، نقش مهمی در مراقبتها بازی می‌کنند. باید مشخص شود که آیا این مداخلات تأثیر معنی‌داری روی نتایج کوتاه‌مدت و بلندمدت دارند. این مرور نشان می‌دهد که مدارک کمی در مورد تأثیرات مثبت ورزش در مقایسه با ماساژ ، اضافه کردن استراحت در هنگام کار با کامپیوتر ، ماساژ به‌عنوان مراقبت اضافی روی درمان با دست ، درمان با دست به‌عنوان مراقبت اضافی روی ورزش ، برخی صفحه‌کلیدها در افراد مبتلا به سندرم تونل کارپال در مقایسه با پلاسیبو  وجود دارند. مدارک متناقضی در مورد کارایی ورزش نسبت به بدون مراقبت یا به‌عنوان مراقبت اضافی  وجود دارند و اختلافی بین ورزش‌های قدرتی و استقامتی نمی‌توان یافت . در حال حاضر، مدارک متناقضی در مورد اثربخشی برنامه‌های ارگونومی نسبت به بدون مراقبت وجود دارد. هیچ تأثیر نامطلوبی در این مطالعات ذکر نشده است. مهم‌ترین محدودیت مطالعات مشمول، غیریکنواختی شرکت‌کنندگان، مداخلات و نتایج اندازه‌گیری شده است. در اکثر مطالعات، نمی‌توان تعریف روشنی از «مربوط به کار بودن» (work-relatedness) پیدا کرد. ممکن است در بسیاری از مطالعات، معایب و قدرت کم روش‌ها روی نتایج تأثیر گذاشته باشند.
اصطلاح آسیب فشار تکراری (RSI) تشخیص بیماری نیست؛ اما یک اصطلاح جامع الشمول برای اختلالاتی است که در نتیجه حرکات تکراری، پوسچرهای نامناسب و تأثیر نیروها به وجود می‌آیند . اختلالات اسکلتی حرکتی مربوط به کار (WRMD) در کشورهای مختلف تعاریف متفاوتی دارند: RSI در کانادا و اروپا، هم RSI و هم سندرم شغلی استفاده بیش از حد (OOS) در استرالیا و اختلال ترومای تجمعی در ایالات‌متحده امریکا . اخیراً در هلند، ما به یک اتفاق‌نظر درباره اصطلاح «بیماری‌های بازو؛ گردن و یا شانه» (CANS) به‌عنوان اصطلاح بهتر برای این اختلالات دست یافته‌ایم که می‌توانند مربوط به کار باشند یا نباشند. CANS مربوط به کار را می‌توان به شرایط خاص از قبیل سندرم تونل کارپال که دارای معیارهای تشخیص و آسیب‌شناسی نسبتاً واضحی است یا شرایط غیراختصاصی از قبیل سندرم تنش گردن تقسیم کرد. این شرایط غیراختصاصی عمدتاً به‌وسیله محل بیماری تشخیص داده می‌شوند و پاتوفیزیولوژی کمتر مشخص است و یا نسبتاً نامعلوم است.
در ایالات‌متحده، اختلالات ترومای تجمعی عامل 56 تا 65% آسیب‌های شغلی است . در مجموع، شیوعWRMD اندام فوقانی حدود 30% برآورد شده است . چندین مطالعه افزایش سریع شیوع WRMD را در اندام فوقانی گزارش کرده‌اند. هزینه مربوط به این اختلالات بالا است؛ هزینه مستقیم و غیرمستقیم سالانه در ایالات‌متحده آمریکا، بیش از دو میلیون دلار برآورد می‌شود .
به درمان و پیشگیری CANS توجه زیادی می‌شود . مداخلات معمول از قبیل فیزیوتراپی و تنظیمات ارگونومیک نقش مهمی در درمان بازی می‌کنند . بنابراین، باید مشخص شود که آیا مداخلات معمول تأثیر معنی‌داری روی نتایج کوتاه‌مدت و بلندمدت دارند.

اهداف

اهداف این مرور سیستماتیک، تعیین تأثیر مداخلات معمول در CANS در افراد بالغ است.
روش‌ها
آزمایش‌های کنترل‌شده تصادفی (RCTs)، آزمایش‌های شبه تصادفی (روش‌های تخصیص شرکت‌کنندگان برای یک مراقبت که دقیقاً تصادفی نیست؛ مثل تاریخ تولد، شماره پرونده بیمارستان یا تغییر) آزمایش‌های کنترل‌شده غیر تصادفی (CTs). تنها آزمایش‌هایی که به شکل اختصاصی نشان می‌دادند که شرایط تحت بررسی، مربوط به کار بودند، در نظر گرفته شدند. ما بیماری را هنگامی که در متن ذکر شده بود یا زمانی که افراد از جمعیت خاص کار مثل کارخانه‌های خاص یا کارکنان آزمایشگاه انتخاب شده بودند، آن را مربوط به کار تلقی کردیم.
انواع شرکت‌کنندگان
افراد بالغ (18 سال و به بالا) مبتلا به CANS. افراد دارای ترومای حاد، نئوپلاسم و بیماری‌های التهابی یا عصبی حذف شدند.

انواع مداخله

همه آزمایش‌هایی که مداخلات معمول را بررسی کرده بودند، در نظر گرفته شدند. این شامل انواع مختلف مراقبتهای معمول برای اختلالات مربوط به کار در اندام فوقانی در افراد بالغ بود. مداخلات معمول شامل ورزش‌ها، تن آرامی، کاربردهای فیزیکی مثل اولتراسوند، بیوفیدبک، میوفیدبک و تنظیمات محل کار بودند.
برای اجتناب از تداخل با مرورهای کوکران موجود ، همه آزمایش‌هایی که در آن‌ها برنامه توان‌بخشی بیوفیزولوژیکی ارزیابی شده بود، در نظر گرفته شدند. هنگامی که مداخلاتی از قبیل مراقبتهای دارویی، مراقبتهای تزریقی و جراحی با مراقبت معمولی مقایسه نشده بودند، حذف شدند.
انواع معیارهای نتیجه
ما به معیارهای زیر علاقه‌مند بودیم:
1- درد (مثل مقیاس آنالوگ بصری (VAS)، پرسشنامه چندبعدی درد وست هاون ییل (WHYMPI)، مقیاس ترتیبی))
2- وضعیت کلی (مثل بهبود کلی)
3- وضعیت عملکردی یا کیفیت زندگی (مثل SF36، EQ5-D، پروفیل تأثیر بیماری، پرسشنامه ارزیابی سلامتی، ابزار اندازه‌گیری ناتوانی‌های بازو و شانه (DASH))
4- توانایی کار کردن (عدم وجود بیماری، بازگشت به کار، تعداد روزهای مرخصی)
5- استفاده از مراقبت‌های سلامتی (مشاورهای پزشک؛ فیزیوتراپی؛ تنظیمات ارگونومیک، مصرف مسکن‌ها)
6- عود آسیب

این مرور نشان می‌دهد که مدارکی کمی در مورد اثربخشی ورزش‌ها در مقایسه با ماساژ، اضافه کردن استراحت در طول کار با کامپیوتر، ماساژ به‌عنوان مراقبت اضافی روی درمان دستی، درمان دستی به‌عنوان درمان اضافی روی ورزش و برخی از صفحه‌کلیدها در افراد مبتلا به سندروم تونل کارپال در مقایسه با پلاسیبو وجود دارد. مدارک متناقضی در مورد کارایی ورزش نسبت بدون مراقبت یا به‌عنوان مراقبت اضافی وجود دارند و اختلافی بین انواع ورزش‌ها نمی‌توان یافت. در حال حاضر، مدارک متناقضی در مورد اثربخشی برنامه‌های ارگونومی نسبت به بدون مراقبت وجود دارد.
هدف این مطالعه خلاصه کردن اطلاعات موجود و شواهد مربوط به کارایی مداخلات پرکاربرد در اختلالات اسکلتی-عضلانی مربوط به کار گردن، بازو یا شانه (CANS) بود. یک مرور سیستماتیک شکلی از تحقیق مشاهده‌ای است و بنابراین به سوگیری حساس است. یکی از سوگیری‌های احتمالی این مرور ناشی از سوگیری در انتخاب باشد. ما از یک راهبرد گسترده جستجو با هدف یافتن همه آزمایش‌های دارای افراد مبتلا به CANS مربوط به کار استفاده کردیم. هیچ راهبرد خاص جستجو را نمی‌توان برای شناسایی این مطالعات ایجاد کرد؛ زیرا تعریف اختلالات مربوط به کار، نسبتاً مشکل است. تعریف روشنی از بیماری‌های مربوط به کار وجود ندارد. در آزمایش‌های مشمول این مرور، ما مشاهده کردیم که ظاهراً تعریف جمعیت مطالعه از این لحاظ، مشکل و ذهنی است. بنابراین، ممکن است که ما مطالعاتی را که می‌توانستند در این مرور باشند، از دست داده‌ایم.
غیریکنواختی، مشکل دیگری است. 5 گروه اصلی مداخلات در نظر گرفته شدند که در بین آن‌ها «ورزش» بزرگ‌ترین بود. در داخل هر گروه، انواع مختلفی از مداخلات (و شاخص‌های نتیجه) گزارش شده بودند که ترکیب نتایج مطالعه را در تجزیه ترکیبی غیرممکن می‌کرد. گرچه ما توانستیم 22 آزمایش را منظور کنیم، اما مأیوس کننده است که این قدر مدارک کمی را می‌توان در مورد مداخلات در CANS ارائه کرد. بخشی از این به خاطر مداخلات مختلف و بخشی به خاطر کیفیت پایین آزمایش‌ها است.
بر اساس نمره کل کیفیت، تنها 7 آزمایش با داشتن نمره بالای 50 درصد حداکثر نمره قابل تخصیص، دارای کیفیت بالا تلقی شدند. تنها یک آزمایش هنگامی که به‌عنوان «داشتن روش تصادفی پنهان و شکلی از کور سازی» تعریف شد، دارای کیفیت بالا بود.
ارزیابی کیفیت و کیفیت ترکیبی در تجزیه مورد تردید است. در کل دو روش برای ارزیابی کیفیت وجود دارد: روش اجزای کیفیت یا ارزیابی نمره خلاصه کیفیت. یک نمره خلاصه را می‌توان به روش‌های مختلف به تجزیه اضافه کرد. ما از هر دو روش استفاده کردیم؛ اما استفاده از آستانه را برای افزودن نتایج کیفیت به نتیجه‌گیری انتخاب کردیم. آیا کیفیت «بالا» بر اساس اجزای کیفیت بود یا نمره خلاصه تأثیری روی نتیجه‌گیری این مرور نداشت. به علت غیریکنواختی، بیشتر اوقات استفاده از تجزیه حساس در اینجا ممکن نبود. بنابراین، نتیجه‌گیری قطعی در مورد کارایی مراقبتها مشکل می‌شود. علاوه بر این، 17 مطالعه از 22 مطالعه نمونه‌های کوچکی داشتند (کمتر از 25 شرکت‌کننده در کوچک‌ترین مراقبت بازو). گرچه این آیتم کیفیت نبود، اما نشان می‌دهد که بیشتر مطالعات برای ارائه پاسخ روشن ضعیف بودند.
به‌ندرت غیریکنواختی بالینی در جمعیت انتخاب شده برای استفاده در آزمایش اصلی پیدا می‌شد. در بیشتر مطالعات، شرکت‌کنندگان مبتلا به بیماری‌های مزمن غیراختصاصی گردن یا شانه در نظر گرفته شده بودند. CANS اغلب به اختلالات اختصاصی و غیراختصاصی تقسیم می‌شود و به نظر می‌رسد دومی بزرگ‌ترین گروه باشد. این مرور به شکل اختصاصی به دانش اختلالات غیراختصاصی مربوط به کار اضافه شد.
گرچه این ویرایش (ورژن) مرور شامل 7 آزمایش دیگر بود، اما این نتیجه‌گیری اصلی را که مدارک قوی برای اثربخشی هر مراقبت وجود ندارد، هنوز با خود دارد. برخی نتایج این مرور به‌روز شده، در مقایسه با مرور قبلی اندکی متفاوت است. بیشتر مطالعات اخیر ورزش را ارزیابی کرده‌اند و بنابراین برعکس ویرایش قبلی، اکنون ما نتیجه گرفتیم که به جای مدارک محدود، مدارک متناقضی در مورد مراقبتها وجود دارند. این نتیجه‌گیری با بیشتر مرورهای سیستماتیک در مورد اثربخشی ورزش، مثلاً برای درد پشت تحتانی که فایده آشکار ورزش پذیرفته شده است، متفاوت است . از طرف دیگر، فواید ورزش در افراد مبتلا به درد گردن عمدتاً به علت تعداد کم مطالعات هنوز نامشخص است .

ارتباط این مرور سیستماتیک با پیکره دانش مربوط به کارایی مداخلات در CANS غیراختصاصی مربوط به کار، عمدتاً بر پایه این حقیقت است که فقدان آشکار مدارک را در مورد اثربخشی مداخلات شرح داده شده نشان می‌دهد. مهم‌ترین مشکلات موجود در اینجا عبارت‌اند از: نبود تعریف «مربوط بودن به کار»، انواع گسترده مداخلات افراد مبتلا به CANS را مراقبت می‌کردند و کیفیت کلی ضعیف روش.
مزیت اصلی این مرور این است که یکی از اولین خلاصه‌های سیستماتیک دانش فعلی در مورد CANS است. این مرور به‌وضوح نیاز به تعریف آنچه را که می‌توان به‌عنوان «مربوط به کار بودن» تلقی کرد، نشان می‌دهد و این‌که تحقیقات دارای اهداف بهتر و کیفیت بالاتر مورد نیاز هستند.
نتیجه‌گیری مؤلفان
دلایلی برای عمل
در نتیجه، این مرور مدارک محدودی را برای کارایی صفحه‌کلیدهای خاص دارای جابجایی نیرو و شکل هندسی جایگزین تنها برای شرکت کندگان دارای سندروم تونل کارپال نشان می‌دهد. مدارک کمی برای کارایی ورزش در مقایسه با ماساژ، اضافه کردن استراحت در طول کار با کامپیوتر، ماساژ به‌عنوان مراقبت اضافی روی درمان دستی و درمان دستی به‌عنوان مراقبت اضافی روی ورزش در شرکت‌کنندگان مبتلا به اختلال وجود دارند. فواید مداخلات ارگونومی (پرهزینه) در محل کار به‌وضوح ثابت نشده است.(سیارک)

در سیارک بخوانیم:

پوسچر چیست

روش بهبود پوسچر 

لباس‌های هوشمند برای بهبود پوسچر 

تکنولوژی قابل پوشیدن اسکولیوز 

اسکولیوز چیست 

- نظرات

برای ارسال نظر، لطفا وارد حساب خود شوید یا ثبت نام نمایید.