دوگانگی بین درمان و آسایش

اگرچه نگرش ها درباره مسئله مراقبت تسکینی درحال تغییر است، اما این دیدگاه که مراقبت تسکینی یک جایگزین متقابل انحصاری برای مراقبت های ویژه تهاجمی است به طور گسترده ای میان کلینیسین ها ، بیماران و خانواده هایشان رواج دارد. این دوگانگی میان آسایش و درمان به احتمال قوی، قوی ترین مانع برای دستیابی به مراقبت تسکینی با کیفیت برای بیماران بسیار بدحال و خانواده هایشان است چراکه معمولا به عنوان سدی عمل می کند که باعث می شود توجه به نیاز بیمار و خانواده او برای مراقبت تسکینی تا زمانی که به مرگ نزدیک شده یا حتی بعد از آن به تاخیر بیافتد. بیماران به دلیل مشخص بالابودن خطر مرگ یا عوارض جدی به بخش مراقبت های ویژه آورده می شوند ، و با وجود مدل های پیش بینی پیچیده ، ما همچنان در مورد پیش آگهی آن ها یقین قطعی نداریم. حتی اگر قادر به پیش بینی دقیق پیش آگهی بودیم باز هم دلیلی برای محدود کردن مراقبت تسکینی برای آن دسته از بیماران که به طرز واضحی در حال مرگ هستند وجود نداشت چرا که آسایش، توانایی ارتباط و سایر نیاز های تسکینی نیازی فراگیر در بخش مراقبت های ویژه، فارغ ازینکه بیمار با چه وضعیتی این بخش را ترک می کند، است. مراقبت تسکینی می تواند ( و در حالت ایده آل باید ) از مراحل ابتدایی گرفته تا مراقبت های ویژه جامع، برای تمامی بیماران بخش مراقبت های ویژه به کار گرفته شود که شامل افرادی که درمان های طولانی کننده زندگی را دریافت می کنند نیز می شود. برای از میان بردن این سد بزرگ، متخصصان مراقبت های ویژه و مراقبت های تسکینی هردو باید این رویکرد یکپارچه را بجای قراردادن خود، بیماران و خانواده ها در موقعیت انتخاب بین شرایط تعریف شده ای که نیازی به وجود آن نیست بپذیرند.

چند تکه کردن مراقبت از بیماران بدحال

مراقبت تسکینی باکیفیت شامل هماهنگی میان مراقبان مختلف ، ارتباط مداوم درباره پیش آگهی ، درمان و اهداف ، و تداوم مراقبت در طول دوره انتقال میان موقعیت های متفاوت است. با این حال این نوع مراقبت یک چالش منحصر به فرد در بخش مراقبت های ویژه است که در آن اغلب با بیمار به عنوان یک فرد برخورد نمی شود بلکه وی به عنوان مجموعه ای از ارگان ها دیده می شود که دارای درجات مختلفی از عدم عملکرد هستند. متخصصان متعددی با کمترین حد تعامل بین آنها می آیند و می روند که در اغلب موارد دارای کمترین ارتباط ممکن با بیمار و خانواده او هستند. مراقبان در ترتیب های مختلف ، پزشکان ، پرستاران و سایر افراد به سیلو های مختلف دسته بندی می شوند. حتی در اغلب اوقات نوعی عدم ارتباط در رهیافت نسبت به بیماران و خانواده ها دیده می شود و این در حالی است که مناسب ترین مدل مراقبت تسکینی به صورتی است که طی آن به این افراد به عنوان یک واحد نگریسته می شود . اگرچه چند تکه ساختن مراقبت تنها به بخش مراقبت های ویژه محدود نیست، اما پیامد ها در این مورد برای کلینیسین ها ، خانواده ها و بیمارانی که با بیماری خیلی پیچیده و حادی دست و پنجه نرم می کنند به طور اخص مشکل ساز خواهد بود. نه مراقبت تسکینی و نه مراقبت عادی نمی تواند در غیاب رهیافت بهینه و منظم به بیمار و خانواده وی شکل بگیرد.

- نظرات

برای ارسال نظر، لطفا وارد حساب خود شوید یا ثبت نام نمایید.