مگنت ها معجزه نیستند، اما تشعشعات خورشیدی با جادو می سوزند

 (سیارک): مگنت ها معجزه نیستند، اما پدیده ای نیستند که فیزیکدان ها بتوانند کاملا آن ها را درک کنند، مخصوصا مگنت های بزرگ، مانند خورشید. تحقیقات سالیانه جدید در توضیح چگونگی انفجارهای بزرگ و حجیمی که روی سطح خورشید اتفاق می افتد و باعث ایجاد تشعشعات خورشیدی می گردند، که در زمان کمی مقدار انرژی زیاد و غیر قابل باوری را آزاد می کنند، شکست خورده اند.

پیتر سوییت از سال 1956، که به عنوان فیزیکدان انگلیسی به واحد بین المللی نجوم استکهلم رفت، درگیر این مساله است. او یک پاسخ جزئی برای این مساله ارائه داده است. هنگامی که دو میدان مغناطیسی به هم می رسند، اشکال صفحه ای بین آن ها و پلاسما (حباب های آتشین انرژی) در شکاف ها منفجر می شوند. یک فیزیکدان آمریکایی به نام اوجیچن بارکر ارائه سوییت را دید و روی قسمت ریاضی نظریه او کار کرد. به مدت پنجاه سال ، مدل پارکر-سوییت ، نه تنها سهم حیاتی در توضیح تشعشعات خورشیدی دارد، بلکه سهم حیاتی در توضیح فعالیت های مغناطیسی مقیاس بزرگ مانند شفق نیز دارد.

در هر حال مدل سوییت پارکر بسیار آهسته است. بر طبق مدل، تشعشعات خورشیدی در طی هفته ها می سوزند. لوکا کاسیمو که یک فیزیکدان در زمینه مسائل مربوط به خورشید (هلیوفیزیست) در دانشگاه پریستون است، می گوید، تصور کنید افراد زیادی در یک اتاق وجود دارند ولی تنها یک در برای خروج وجود دارد. نرخ خروج ثابت است، بنابراین زمان زیادی طول می کشد که آنها خارج شوند. اما در واقع تشعشعات در طی یک دقیقه خارج می شوند. مشکل مدل سوییت پارکر این است که آنها فرض کرده اند میدان های مغناطیسی در هنگام برخورد پایدار باقی می مانند. مانند مهمانان فرهیخته یک مهمانی اجتماعی، بسته های انرژی انباشت شده از صفحات جاری، به ترتیب خارج خواهند شد. (سیارک)

کاسیمو می گوید: در این قضیه چنین پارتی ای وجود ندارد. آنها بیشتر شبیه گروه های خشمگینی هستند که توسط پلیس دستگیر می شوند. مردم از پنجره ها بیرون می روند، از درها بیرون می روند و دیوارها را به منظور فرار خراب می کنند. کاسیمو و چند پژوهشگر دیگر جدیدا یک تئوری جایگزین را منتشر کرده اند. کاسیمو می گوید: صفحات جدید در زمان پایدار نیستند، آنها باز می شوند، باریک می شوند و فشرده می شوند. این فعالیت های دینامیکی باعث انفجار عظیم پلاسمای حمل شده توسط صفحات  فشرده شده می شود. این پلاسما ها شبیه حباب های کوچکی در صفحات هستند که به قدری بزرگ می شوند تا بترکند. در نقاط مشخصی به مقداری که بتوانند منفجر شوند می رسند و تمام صفحه را نابود می کنند و در این هنگام شما خروج انرژی را خواهید داشت.

کاسیمو و همکارانش ده سال بر روی این موضوع تحقیق کرده و راه حل ریاضی خود را بر روی فرض ناپایداری پلاسماها تشکیل داده اند. این تئوری اندازه یک پلاسموید داده شده و اندازه ای که نیاز است تا پلاسموید صفحه را نابود کند، محاسبه می کند. وی می گوید: ما می توانیم ویژگی های پلاسموید ناپایدار را توضیح دهیم و حبابی را که اول بزرگ می شود شناسایی کنیم. با توسعه کامل تر تئوری آنها ، این تئوری اساسِ سیستم های هشدار دهنده ماهواره ها در برابر امواج انرژی ناشی شده از انفجار تشعشعات خورشیدی می شود.

فیزیکدان های هسته ای بر روی انرژی همجوشی کار می کنند، که ممکن است تئوری کاراتری  باشد. یک توکاماک نوعی از رآکتور همجوشی است که به صورت فنرهای الکترومغناطیسی با شکل دونات می باشد. و انرژی پلاسما را کنترل می کند. اما گرم کردن پلاسما تا دمای همجوشی ، که ده برابر گرمتر از مرکز خورشید است، کار دشواری می باشد. همانند سطح خورشید صفحات بین میدان مغناطیسی توکاماک منفجر می شوند. این امر موجب آزاد شدن انرژی می شود، که کم کردن دما، باعث ایمنی بیشتر و همجوشی پایدارتر می شود. اما اگر دانشمندان بتوانند پیش بینی کنند که کی و کدام پلاسموید منفجر می شود، می توانند با نیروی خارجی مانند امواج رادیوفرکانسی، صفحات را پایدار کنند. اما فقط اگر بتوانند پیش بینی کنند، که این خود یک معجزه است.

این پست را چگونه می‌بینید؟ برای شما مفید بود؟ لطفا با نوشتن کامنت در زیر ما را مطلع کنید.  (سیارک)  

مترجم  itrans.ir

نظرات

برای ارسال نظر باید وارد حساب کاربری شوید. ورود یا ثبت نام

بیشتر بخوانید