بیماری خود ایمنی چیست و نام انواع آن

خود ایمنی

انواع بیماری خود ایمنی یکی از پیچیده ترین و دشوارترین، برای درمان بیماری های ناشی از نقص سیستم ایمنی بدن است. آنها هنگامی رخ می دهند که سیستم ایمنی بدن به سلولهای سالم بدن حمله کند.

 

مشخصات عمومی بیماری خود ایمنی

سیستم ایمنی بدن مجموعه ای از بافت ها ، اندام ها و سلول ها است. وظیفه آن محافظت از بدن در برابر عوامل بیماری زا در قالب عفونت ها ، باکتری ها ، قارچ ها و بدن های خارجی است. اما گاهی اوقات سیستم تشخیص "دوستان" و "غریبه ها" از بین می رود. سپس سیستم ایمنی بدن سلولهای سالم بدن را دشمن می داند و با کمک آنتی بادی ها شروع به حمله به آنها می کند ، به عبارتی آنتی بادی را علیه "خود" آنها ایجاد می کند.

 

متخصصان دانش کافی ندارند که دقیقاً بگویند که چرا بیماری های خود ایمنی رخ می دهد. علاوه بر این ، تشخیص و درمان آنها بسیار دشوار است. با این حال ، بیماری های خود ایمنی بسیار شایع است. براساس برآوردهای اولیه توسط کارشناسان آمریکایی ، فقط در ایالات متحده آمریکا ، حدود 24 میلیون نفر از حداقل یک بیماری از این گروه رنج می برند. این بیماری ها می توانند یا بر روی یک اندام و یا یک بافت قرار بگیرند ، یا سیستمیک - بر قسمتهای مختلف بدن تأثیر می گذارد.

 

با این وجود ، حتی بیماری های موضعی نیز اغلب باعث ایجاد عوارض می شوند و سایر اعضای بدن را نیز تحت تأثیر قرار می دهند. جالب اینجاست که تقریباً یک چهارم از مبتلایان به بیماری های خود ایمنی تمایل به ایجاد بیماری های دیگر از این گروه دارند. اگر بیمار سه یا چند فرآیند خود ایمنی داشته باشد ، در مورد ایجاد سندرم خود ایمنی چندگانه (MAS) صحبت می کند.

 

 

انواع بیماریهای خود ایمنی

انواع مختلفی از بیماری های خود ایمنی وجود دارد که می تواند بر روی اندام ها و سیستم های مختلف بدن تأثیر بگذارد. امروزه متخصصان از نزدیک به 80 نوع بیماری خود ایمنی آگاه هستند. برخی از آنها ، مانند تیروئیدیت خود ایمنی (تیروئیدیت هاشیموتو) ، اغلب تشخیص داده می شوند ، در حالی که برخی دیگر شایع نیستند. در زیر معروف ترین بیماری های خود ایمنی را در نظر می گیریم.

 

 

سیستمیک (روی چندین عضو به طور همزمان تأثیر می گذارد)

لوپوس اریتماتوی سیستمیک این یک بیماری التهابی مزمن است که بیشتر در خانم ها رخ می دهد. عوامل اصلی تشدید بیماری: اشعه ماوراء بنفش ، عفونت های ویروسی ، استرس. در پس زمینه بیماری ، مشکلاتی در مورد پوست ، مفاصل ، کلیه ها ، قلب ، مغز ایجاد می شود و روند تشکیل خون نیز مختل می شود.

اختلالات خود ایمنی ناشی از ویروس نقص ایمنی بدن انسان . عفونت HIV باعث از بین رفتن کامل سیستم ایمنی بدن می شود که منجر به آسیب بیشتر سیستم ها ، ارگان ها و بافت های بدن می شود.

سایر انواع متداول بیماری های خود ایمنی سیستمیک:

درماتومیوزیت - بر روی پوست و ماهیچه ها تأثیر می گذارد.

آرتریت روماتوئید - مفاصل ، ریه ها ، پوست ، چشم رنج می برند.

اسکلرودرما - پوست ، روده ، ریه ، کلیه آسیب دیده است.

سندرم Sjogren - غدد بزاقی و اشکی ، مفاصل تحت تأثیر قرار می گیرند.

 

بیماری خود ایمنی که بر چشم تاثیر می گذارد

یووئیت حاد قدامی این شایعترین بیماری التهابی عنبیه است. معمولاً با حضور آنتی ژن HLA-B27 در بدن همراه است.

سندرم سوژرن. این بیماری است که در آن سیستم ایمنی بدن به غدد درون ریز (مسئول تولید اشک و بزاق) حمله می کند.

 

 

بیماری خود ایمنی که بر دستگاه گوارش تأثیر می گذارد

هپاتیت خود ایمنی بر سلولهای کبدی تأثیر می گذارد. هپاتیت خود ایمنی در 1-2 نفر از 100 هزار نفر رخ می دهد ، و زنان بسیار بیشتر از مردان (7 نفر از 10 بیمار زن هستند). دانشمندان تمایل ژنتیکی به این بیماری نشان داده اند.

بیماری سلیاک. شرایطی که روده ها به طور ناکافی به محصولات حاوی گلوتن پاسخ می دهند. در این اختلال ، غده مخاطی روده کوچک هر بار بعد از خوردن غذای حاوی یک پروتئین خاص ملتهب می شود.

بیماری التهابی روده. این یک نام عمومی برای چندین بیماری است که باعث ایجاد التهاب مزمن در دستگاه گوارش می شود. شایع ترین بیماری های این گروه بیماری کرون و کولیت اولسراتیو است.

سیروز صفراوی اولیه. با این نقض سیستم ایمنی بدن به آرامی مجاری صفراوی کبد را از بین می برد.

 

 

بیماری خود ایمنی که بر تشکیل خون و رگهای خونی تأثیر دارد

1- پلی آرتریت

بیماری جدی که در آن شریان های کوچک و متوسط ​​ملتهب می شوند و به آن مبتلا می شوند. خطر ابتلا به این بیماری با هپاتیت B و C افزایش می یابد. 2- سندرم آنتی بادی ضد فسفولیپید

منجر به آسیب عروق خونی می شود.

3- کم خونی همولیتیک

این نوع کم خونی زمانی رخ می دهد که سلولهای ایمنی به سلولهای خونی حمله کنند.

4- پورپورا ترومبوسیتوپنی ایدیوپاتیک

باعث از بین رفتن پلاکت می شود.

 

 

بیماری خود ایمنی که به پوست آسیب می زند

1- اسکلرودرما

این اختلال خود ایمنی بر بافتهای همبند پوست و رگهای خونی و همچنین عضلات و اندامهای داخلی تأثیر می گذارد. این بیماری بیشتر در زنان 30 تا 50 سال تشخیص داده می شود.

2- درماتومیوزیت

این حالت منجر به التهاب ماهیچه ها می شود و همراه با بثورات پوستی است . اغلب در افرادی که تومورهای بدخیم در ریه ها یا شکم دارند ظاهر می شود.

3- پسوریازیس

یک بیماری خود ایمنی شایع است که باعث تشکیل لکه ها و لکه های خشک و خارش دار بر روی پوست می شود. اغلب این بیماری با درد مفاصل همراه است. محرک اصلی این بیماری: استرس ، بوم شناسی ضعیف ، بیماری های عفونی.

4- ویتیلیگو 

در این شرایط تخریب سلول های حاوی رنگدانه های پوستی رخ می دهد ، به همین دلیل لکه های سفید روی بدن ظاهر می شود. بیشتر اوقات افراد مبتلا به پوست تیره را مبتلا می کنند.

5- آلوپسی

کانونی هنگامی که سیستم ایمنی بدن به غده های مو حمله می کند ، توسعه می یابد.

 

 

بیماری خود ایمنی وابسته به هورمون

1- دیابت نوع 1

این بیماری به این دلیل رخ می دهد که آنتی بادی ها به سلولهای لوزالمعده ، که وظیفه تولید انسولین هستند ، آلوده می کنند. در نتیجه ، کمبود انسولین وجود دارد که باعث افزایش سطح گلوکز خون و ادرار می شود.

2- پانکراتیت خود ایمنی و هپاتیت

این التهاب لوزالمعده و کبد ناشی از فعالیت بیماری زا سلول های ایمنی است.

3- کمبود هیدروکسیلاز

این بیماری بر غدد آدرنال تأثیر می گذارد و منجر به تولید بیش از حد هورمون های آندروژن مردانه می شود.

4- تیروئیدیت خود ایمنی

در طی این تخلف سلول های غده تیروئید از بین می رود که منجر به عدم فعالیت آن می شود. این بیماری در هر سنی ممکن است رخ دهد ، اما در بین خانم های میانسال شیوع بیشتری دارد.

5- بیماری Bazedova (پرکاری تیروئید ، بیماری گریوز)

این اختلال خود ایمنی باعث پرکاری تیروئید می شود.

 

 

بیماری خود ایمنی که بر سیستم عصبی تأثیر می گذارد

1- اسکلروز چندگانه

در روند بیماری ، سلولهای مغز و سیستم عصبی تحت حمله ایمنی قرار می گیرند. سلولهای خود ایمنی به غلافهای میلین آسیب می رسانند ، که به عنوان پوشش محافظ سلولهای عصبی عمل می کند. میاستنی گراویس با این نقض سیستم ایمنی به انتهای عصب و ماهیچه ها حمله می کند که منجر به ضعف شدید می شود.

2- آرتروز

3- اسپوندیلیت آنکیلوزان (اسپوندیلیت آنکیلوزان)

این یک نوع معمول ورم مفاصل مزمن است که در اثر آسیب شناسی خود ایمنی ایجاد می شود. این بیماری به مفاصل ستون فقرات و لگن (مفاصل ساکروایلیاک) و بافت نرم پاراورتبرال آسیب می رساند. پیشرفت بیماری منجر به درد شدید ، ناهنجاری اسکلتی و ناتوانی می شود.

4- سندرم رویترز.

این التهابی است که بر مفاصل تأثیر می گذارد ، که اغلب به عنوان عارضه برخی بیماری های عفونی (نازوفارنکس ، دستگاه تناسلی ، روده) ایجاد می شود.

این بیماری ، به طور معمول ، بر روی مفاصل بزرگ (زانوها و کمر) تأثیر می گذارد ، اما در عین حال باعث التهاب چشم ها ( ملتحمه ، یووییت) ، در آقایان - مجاری ادراری (التهاب مجرای ادرار) ، در زنان - سرویکیت (التهاب دهانه رحم) می شود.

5- روماتیسم مفصلی. این یکی از شایع ترین بیماری های خود ایمنی است. در نتیجه این بیماری ، بافت های مفصلی رنج می برند. این بیماری منجر به التهاب و آسیب جدی غضروف می شود. در طول پیشرفت بیماری ، ممکن است ریه ها ، پلور ، اسکلر چشم آسیب دیده یا ممکن است پریکاردیت شروع شود.

 

عوامل خطر بیماری خود ایمنی

اختلالات خود ایمنی می تواند تقریباً در هر فرد تأثیر بگذارد. اما محققان تصدیق می كنند كه بعضی از گروه های مردم از خطر ابتلا به بیماری بیشتر برخوردار هستند. عوامل خطر اصلی:

ژنتیک

مطالعات نشان می دهد کودکانی که والدین آنها از اختلالات خود ایمنی رنج می برند نیز در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستند. به عنوان مثال ، مولتیپل اسکلروزیس و لوپوس اغلب توسط ارث منتقل می شوند.

 

جنس 

خانمها معمولاً مستعد ابتلا به اختلالات خود ایمنی هستند. شاید دلیل این امر در هورمون ها یا در واقعیت این باشد که زنان از نظر ایمنی ، به طور معمول ، قوی تر از مردان هستند. علاوه بر این ، دانشمندان دریافته اند که زنان در سن باروری بیشتر به بیماری مبتلا می شوند.

سن

بیشتر اوقات ، بیماریهای این گروه در سنین جوانی و میانسالی بروز می کنند.

قومیت

کارشناسان آمریکایی دریافتند که اختلالات خود ایمنی در بومیان آمریکایی ، لاتین و سیاهپوست بسیار بیشتر از اروپایی ها و آسیایی ها است.اگر درمورد آماری در مورد انواع بیماری ها صحبت کنیم ، دیابت نوع 1 بیشتر در افراد سفید پوست صورت مشاهده می شود ، و مثلاً لوپوس اریتماتوز در نمایندگان نژاد نگروید و ساکنان بومی کشورهای اسپانیایی (23 کشور آمریکای لاتین ، آفریقا و حوضه اقیانوس آرام). دانشمندان تأثیر این عامل را با وجود ژنهای رایج در بین نمایندگان یک گروه قومی و همچنین با تأثیر محیطی که در آن زندگی می کنند از جمله فعالیت های خورشیدی توضیح می دهند.

عفونت

اگر فردی که مستعد ژنتیکی باشد از عفونت های ویروسی یا باکتریایی خاصی رنج می برد ، این خطر که در آینده وی ممکن است به یک بیماری خود ایمنی مبتلا شود حتی بیشتر می شود.

 

 

روشهای تشخیصی بیماری خود ایمنی

از آنجا که بسیاری از بیماری های خود ایمنی علائم مشابهی دارند ، تشخیص آنها اغلب دشوار است. به عنوان مثال ، لوپوس با همان اصل آرتریت روماتوئید بر مفاصل تأثیر می گذارد ، اگرچه علائم آن شدیدتر است. سفتی و التهاب مفاصل ، مانند RA ، باعث بیماری لایم نیز می شود ، اگرچه این بیماری متعلق به بیماری خود ایمنی نیست (عامل ایجاد کننده آن یک باکتری ناشی از کنه است). بیماری التهابی روده اغلب دارای علائمی شبیه به بیماری سلیاک است. تنها تفاوت این است که در حالت اول ، مشکلات گوارشی باعث فاقد گلوتن می شود.

 

شناسایی بیماری تیروئید بسیار ساده تر است. به عنوان یک قاعده ، برای تشخیص ، کافی است که سطح هورمونهای تولید شده توسط غده را مورد تجزیه و تحلیل قرار داده و برخی از آزمایشات خاص دیگر را انجام دهید. تشخیص بیماریهای خود ایمنی در هر مورد ممکن است به روشهای خاص خود نیاز داشته باشد. به عنوان مثال ، برای تشخیص ، بیمار مبتلا به آرتریت روماتوئید باید معاینه جسمی را انجام دهد ، خون را برای تجزیه و تحلیل اهدا کند و از اشعه ایکس استفاده کند. این مطالعات به تعیین نوع آرتریت و شدت آن کمک خواهد کرد. تجزیه و تحلیل اصلی برای تعیین هر بیماری خود ایمنی ، آزمایش وجود یک اتوآنتی بادی خاص است. شمارش کامل خون نیز مهم است ، زیرا وقتی سیستم ایمنی بدن با چیزی دست و پنجه نرم می کند ، تعداد گلبول های قرمز و گلبول های سفید همیشه از هنجار انحراف می یابد.

 

آزمایش خون برای میزان رسوب گلبولهای قرمز و پروتئین واکنشی C به تعیین حضور یک فرآیند التهابی در بدن که همراه با انواع اختلالات خود ایمنی است کمک می کند. خطرناک ترین مسئله این است که گاهی اوقات ممکن است سالها طول بکشد تا بیمار مبتلا به اختلالات خود ایمنی تشخیص دقیقی داشته باشد ، زیرا در مراحل اولیه بسیاری از بیماری ها مشابه یکدیگر هستند.

 

 

درمان های سنتی و مدرن بیماری خود ایمنی

یک سوال نسبتاً متداول این است: کدام پزشک بیماری های خود ایمنی را درمان می کند؟ در حقیقت ، هیچ پزشک وجود ندارد که بتواند انواع بیماری های خود ایمنی را درمان کند. بسته به نوع بیماری ، انواع مختلفی از متخصصان می توانند با درمان چنین بیمار مقابله کنند. بنابراین ، اگر بیمار مبتلا به لوپوس باشد ، کلیه ها به آن مبتلا می شوند ، سپس یک نفرولوژیست او را مشاهده می کند . با مالتیپل اسکلروز و میاستنی گراویس ، یک متخصص مغز و اعصاب ارجاع می شود . با آرتریت و اسکلرودرما - به یک روماتولوژیست . اگر یک وضعیت خود ایمنی باعث عدم تعادل هورمونی شود ، بیمار باید با یک متخصص غدد درون ریز مشورت کند .

 

یک متخصص پوست ، بیماری های پوستی مانند پسوریازیس را درمان می کند ، و متخصص گوارش معالجه التهاب در دستگاه گوارش را درمان می کند . همچنین ، هیچ روش جهانی برای درمان بیماری های خود ایمنی وجود ندارد. در عمل پزشکی ، انواع مختلفی از داروها قابل استفاده هستند. در حالی که برخی از روش های درمانی با هدف کاهش علائم بیماری (تسکین درد و التهاب) انجام می شود ، برخی دیگر مستقیماً بر روند بیماری تأثیر می گذارند.

در دارو درمانی معمولاً از چندین گروه دارو استفاده می شود:

1- داروهایی که علائم بیماری را به صورت درد و التهاب تسکین می دهند. اینها معمولاً داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی یا مسکن های متداول هستند.

2- کورتیکواستروئیدها. داروهای این گروه ایمنی را سرکوب کرده و از واکنشهای التهابی جلوگیری می کنند.این روش درمانی معمولاً برای آرتریت خود ایمنی و پسوریازیس استفاده می شود.

3- عوامل ترمیم هورمون کمبود. با اختلالات خود ایمنی مانند دیابت یا تیروئیدیت ، تولید اجزای حیاتی در بدن مختل می شود. بنابراین ، در این حالت ، هدف از درمان جبران هورمون های از دست رفته است. در دیابت ، این انسولین است ، با فعالیت کافی تیروئید - هورمونهای موجود در غده. سرکوب کننده های سیستم ایمنی این گروهی از داروها است که برای سرکوب افزایش فعالیت سیستم ایمنی بدن مورد استفاده قرار می گیرد.

 

4- مهار کننده های TNF. برای درمان پسوریازیس و آرتریت خود ایمنی استفاده می شود. علاوه بر دارو درمانی ، برای برخی از انواع اختلالات خود ایمنی ، تمرینات فیزیوتراپی مفید است ، که به حفظ تحرک بهینه مفصل کمک می کند. در برخی موارد ، روش های جراحی به بهبود وضعیت بیمار کمک می کند. در صورت انسداد روده ناشی از بیماری کرون و همچنین در صورت لزوم تعویض مفصل آسیب دیده ، درمان جراحی معمولاً انجام می شود.

 

اکتشافات علمی انجام شده در سالهای اخیر به متخصصان این امکان را می دهد تا روشهای جدیدی را برای درمان بیماری های خود ایمنی ایجاد کنند. به عنوان مثال ، طب مدرن به استفاده از تعدیل کننده سیستم ایمنی ، روش های سلولی درمان و همچنین به اصطلاح مهندسی بافت متوسل شده است. پیوند سلول های بنیادی یکی از امیدوار کننده ترین راهکارهای درمانی محسوب می شود. این روش با هدف بازیابی عملکرد صحیح سیستم ایمنی بدن انجام می شود. دانشمندان همچنین در حال کار بر روی ایجاد آنتی ژن های خاص هستند که به درمان مولتیپل اسکلروزیس ، آرتریت روماتوئید ، اسکلرودرما ، لوپوس اریتماتوز سیستمیک کمک می کند.

 

علاوه بر توسعه روشهای جدید درمانی ، تحقیقات نیز برای توسعه نشانگرهای زیستی جدید در دست اقدام است. آنها می توانند برای تعیین مرحله ، فعالیت و پیشرفت بیماری مفید باشند ، بیماریهای خود ایمنی امروزه غیرقابل درمان هستند. با استفاده از یک برنامه خوب طراحی شده ، می توانید پیشرفت بیماری را کند کرده و وضعیت بیمار را در دوره های تشدید کاهش دهید. اما هنوز درمان کامل بیمار غیرممکن است. علاوه بر دارو درمانی ، مبتلایان به بیماریهای خود ایمنی نیز باید از سبک زندگی خاصی پیروی کنند. برای چنین بیمارانی خوردن غذاهای متعادل و سالم ، حفظ وزن سالم بدن ، مشارکت در انواع مناسب فعالیت بدنی ، جلوگیری از موقعیتهای استرس زا بسیار مهم است و استراحت سالم را فراموش نکنید.

نظرات

برای ارسال نظر باید وارد حساب کاربری شوید. ورود یا ثبت نام

بیشتر بخوانید