نقد و بررسی فیلم مرگ در ونیز (1971) Death in Venice

فیلم مرگ در ونیز

 

"فیلم مرگ در ونیز" یک مرثیه، وداع با زندگی و زیبایی است. داستان کوتاهی از توماس مان با این احساس آغشته شده است. «این چهره شبیه مجسمه‌ای یونانی از بهترین زمان‌ها بود و با ناب‌ترین کمال فرم، چنان منحصربه‌فرد و جذاب بود که آسشنباخ ناگهان متوجه شد: در هیچ کجا، نه در طبیعت و نه در هنر  چیزی را با شادی‌آفرینی ندیده است. .. (توماس مان، «مرگ در ونیز»). ویسکونتی بزرگ پس از تغییر حرفه قهرمان نویسنده اشنباخ  و آهنگساز ساختن او، تصویر را با موسیقی دراماتیک و سوگوار گوستاو مالر همراه و اثری مناسب خلق کرد. خلقت مان فیلمبردار Pasqualino De Santis به خوبی وارد مناظر غم انگیز ونیز شد ...

ملاقات با زیبایی مطلق مرگ مانند. با شناخت ایده آل غیرزمینی، دیگر چیزی برای تلاش و انتظار وجود ندارد. هم مجازات است و هم پاداش. هدیه خدایان و مجازات آسمانی. عذاب است، اما در زیباترین شهر جهان. این مرگ، در ونیز است. سیروکو، وبا، ترس از سوء تفاهم و اشتیاق به زیبایی. آهنگساز سالخورده گوستاو فون اشنباخ برای بهبودی، تغییر مناظر، یافتن آرامش و یافتن الهام به ونیز می آید. او یک پیرمرد مو خاکستری نیست، اما در نگاه مسن است، . در میان بقیه، پسر تادزیو توجه او را به خود جلب کرد. او نمی توانست چشمانش را باور کند - زیبایی واقعی وجود دارد، و درست اینجاست.

گوستاو به یاد می آورد که چه چیزی باعث خروج او شد - مردم موسیقی جدید او را نپذیرفتند و آن را موسیقی مرده خواندند، اما او فقط می خواست چیزی عالی خلق کند. و اکنون، با از دست دادن ایمان به اینکه ایده آل را می توان روی زمین یافت، آن را در اینجا، در ونیز می یابد، و بی اختیار شروع به دنبال کردن تادزیو می کند ...

 

فیلم مرگ در ونیز

داستان فیلم "مرگ در ونیز" (1971)

به طور رسمی، طرح کلی فیلم "مرگ در ونیز" (1971) طرح داستان کوتاهی به همین نام اثر توماس مان را تکرار می کند. اما تفاوت هایی نیز وجود دارد به عنوان مثال، در Mann شخصیت اصلی یک نویسنده است، در فیلم آهنگساز است (بازیگر Dirk Bogarde). در داستان کوتاه، دختر نویسنده بانویی متاهل بالغ است و در فیلم مرگ در ونیز (1971) در کودکی می میرد و آهنگساز با از دست دادن او غمگین است. در فیلم، گوستاو فون اشنباخ (این نام قهرمان داستان است) یک همکار ثابت دارد - آنتاگونیست و دوست نزدیک آلفرد (بازیگر مارک برنز)، در رمان اصلاً همکار ثابت ندارد.

با این حال، توماس مان برای خلق شخصیت فون اشنباخ توسط آهنگساز مورد احترام و محبوب او، گوستاو مالر، الهام گرفت که تصویر او در فیلم نمایش داده می شود.همراه همیشگی آلفرد توسط ویسکونتی برای فیلم "مرگ در ونیز" (1971) از رمان "دکتر فاستوس" اثر همان مان وام گرفته شد.

چنین توضیح هایی را می توان ادامه داد، با این حال، توجه می کنم که روح اصلی رمان "مرگ در ونیز" در فیلم "مرگ در ونیز" (1971) حفظ شده است. و نه تنها حفظ شد، بلکه به قابلیتی رسید که رمان هنوز ندارد.

بنابراین، آهنگساز معروف که در بحران خلاقیت به سر می برد، با وضعیت جسمی و روحی ضعیفی، برای استراحت و بهبودی به تفرجگاه معروف ایتالیایی لیدو (به نام مروارید ونیز) می آید.آهنگساز مشهور و ثروتمند است، او می تواند هزینه های زیادی را بپردازد. اما رهنمودهای خلاقیت و زندگی برای او گم شده. همانطور که او معتقد است برای مدتی خلاقیت و هنر زیستن را از دست داده است.

فوراً متذکر می شوم که گوستاو فون اشنباخ یک کمال گرا است و این برای درک فیلم مهم است (مرگ در ونیز، 1971).

آهنگساز با رسیدن به لیدو (جزیره ای از ونیز) به معنای واقعی کلمه در همان روز اول با خانواده ای لهستانی روبرو می شود که با تماشای آن خانواده به شدت تحت تاثیر زیبایی یک پسر نوجوان (بازیگر بیورن آندرسن) قرار می گیرد.

 

فیلم مرگ در ونیز

بیورن اندرسن

نقد و بررسی فیلم مرگ در ونیز ساخته لوکینو ویسکونتی (1971) Death in Venice

تادزیو در فیلم مرگ در ونیز (1971) فقط خوش تیپ نیست. او مثل یک فرشته زیباست. و مانند یک فرشته - کامل. از نزدیک به او نگاه کنید. در هیچ یک از حرکات،

حالات چهره او هیچ چیز اضافی وجود ندارد. او کامل و پاک است. حتی در تماس با دیگران از هر چیز زمینی، کثیف و زشت دور می شود.

این پسر (بازیگر Bjorn Andresen) مانند پرتوی از نور از هر محیطی از جمله مردم متمایز است. او خود کمال است. فرشته ای که به زمین فرود آمده و در آستانه بازگشت به بهشت ​​است.

اطرافیان شما به سختی متوجه او می شوند. از این گذشته ، آنها کاملاً در واقعیت روزمره غوطه ور هستند و بنابراین فقط گوستاو فون اشنباخ او را می بینند.

برای درک اینکه دقیقاً چه کسی در مقابل آنها قرار دارد، فقط کسی قادر است که خود به نوعی با زیبایی بهشتی در تماس باشد. در فیلم "مرگ در ونیز" (1971)، گوستاو فون اشنباخ، آهنگساز با استعدادی که به طرز دردناکی تلاش می کند هر یک از ساخته های خود را به کمال برساند، به چنین فردی برخورد میکند.و انتظار نداریم که چنین مطلقی را بتوان در زندگی واقعی یافت.

وقتی این اتفاق می‌افتد، آهنگساز (در مرگ در ونیز 1971)از ته قلب منقلب می شود. چنین تکان‌هایی یا انگیزه‌ای قدرتمند برای پیشرفت می شود و یا نابود می‌کند. سومی وجود ندارد.

باز هم گوستاو فون اشنباخ یک کمال گرا است. او در تمام زندگی خود - و او دیگر یک مرد جوان نیست - تا آنجا که در اختیار او بود به دنبال ایجاد زیبایی بود. . اما وقتی زیبایی را در موسیقی، نقاشی، ادبیات می بینید و خلق می کنید یک چیز است. دیگر زمانی است که کمال در مقابل چشمان شما ظاهر می شود!

 

فیلم مرگ در ونیز

بیورن اندرسن

این ایده آل آهنگساز را بیش از پیش جذب می کند. فقط باید یک انگیزه ایجاد کند، در واقع جایگزین همه چیز در آشنباخ می شود و شخصیت او را نابود می کند.

و در مرحله خاصی از فیلم (مرگ در ونیز، 1971) غیر از این دو شخصیت، هیچ کس دیگری وجود ندارد. تک تک پنهانی و جادویی در پس زمینه مناظر دیگر افراد.

هر انسانی نمی تواند دیدار با یک موجود بهشتی را تحمل کند. با هر نیت خیری که ظاهر شود. نور درخشان و خیره کننده - بدون مواجهه با قدرت و نور در راه خود، به سادگی مانع مواجه شده را از بین می برد.در واقع، فیلم "مرگ در ونیز" (1971) داستانی است در مورد تعقیب ناامیدانه یک مرد برای یک مطلق زیبا - کمال مطلق.

وقتی یک موجود فانی با طیف احساسات، عواطف به امکانات خود پی می برد. می فهمد که بدن چقدر با افزایش سن از بین می رود. اما او در تلاش است تا در پیشرفتی که آشکارا محکوم به شکست است حداقل کمی به کمال نزدیک شود.

 

مرگ در ونیز

 

پیشاپیش  آشنباخ باید بداند که به هر حال نمی رسد و می شکند. و او به طرز غیرقابل تحملی رنج می برد زیرا هرگز حتی اندکی شبیه خدای خود نخواهد شد.

اما نکته اصلی فیلم ("مرگ در ونیز"، 1971) است که شخص به هیچ وجه نباید سعی کند با این کمال بی عیب و نقص وارد تماس شخصی شود.

فقط موجودیت هایی که در یک سطح هستند می توانند به طور کامل تعامل داشته باشند. تلاش یک انسان فانی، هر چقدر هم که با استعداد باشد، برای دراز کردن و لمس کمال، همیشه برای انسان به مرگ ختم می شود. در بهترین حالت، دیوانه کننده است.

علاوه بر این، این کمال، به عنوان یک قاعده، نه تنها چیز بدی برای شخص آرزو نمی کند، بلکه به سادگی نمی تواند متوجه او شود.بنابراین، مهم نیست که اشنباخ با اطلاع از تادزیو چقدر رنج می‌کشد، تنها زمانی حکم مرگ خود را امضا می‌کند (در فیلم «مرگ در ونیز» 1971) که تصمیم می‌گیرد توجه فرشته را به خود جلب کند.

نظرات

برای ارسال نظر باید وارد حساب کاربری شوید. ورود یا ثبت نام

بیشتر بخوانید