جدید ترین عکس از سطح خورشید که توسط تلسکوپ گریگور گرفته شده است

در

خورشید

گریگور ، بزرگترین تلسکوپ خورشیدی در اروپا ، به تازگی تصاویر بی سابقه ای از سطح خورشید را ثبت کرده است. این شاهکار حاصل یک سال کار سخت در رشته هایی از جمله اپتیک ، مهندسی و الکترونیک است.

 

پرواز بر فراز طوفان های خارق العاده خورشیدی

به منظور ایجاد زیرساخت های پایدار در Terre و ارسال افراد و دستگاه ها به فضا ، برای ما بسیار مهم است که چگونه Soleil و اثرات آن را بر روی سیاره ما بررسی کنیم. به همین منظور است که دانشمندان یک سال سخت کار کرده اند تا تلسکوپ Gregor را قادر به تصرف سطح خورشید با وضوح 50 کیلومتر کنند. اگر نسبت بین این اندازه گیری و قطر 1.4 میلیون کیلومتر ستاره را محاسبه کنیم ، معادل رزولوشن 50 متر روی زمین را بدست می آوریم. " این می تواند کاملاً تشخیص یک سوزن در یک زمین فوتبال یک مایل (1.609 کیلومتر) دورتر باشد " 


لوسیا کلینت ، رئیس پروژه ، می گوید: " این یک پروژه بسیار مهیج بود اما پر از چالش نیز بود. فقط در یک سال ما اپتیک ، مکانیک و الکترونیک را به طور کامل بازسازی کرده ایم تا به بهترین کیفیت تصویر ممکن برسیم ". یکی از اقدامات بزرگ این تیم در ماه مارس انجام شد ، زمانی که اعضای آن ، فقط در رصدخانه ، آزمایشگاه نوری را کاملاً راه اندازی کردند. با بازگشایی اسپانیا در ماه جولای ، اولین مشاهدات صورت گرفت و نتایج باورنکردنی را نشان داد.

لکه خورشیدی که توسط Gregor در طول موج 430 نانومتر مشاهده شده است. 

 

« این پروژه بسیار مخاطره آمیز بود، اما کار گروهی بزرگ و سازمان دقیق منجر به این موفقیت شد. ، سوتلانا بردیوگنیا ، مدیر KIS می گوید. اکنون ما یک ابزار قدرتمند برای حل معماهای سطح خورشید داریم . به لطف جدیدترین به روزرسانی های نوری ، این تلسکوپ قادر به تجزیه و تحلیل میدان های مغناطیسی ، همرفت ، تلاطم ، شعله های خورشیدی و لکه های خورشید با جزئیات کامل است.

 

جزایر قناری میزبان بزرگترین تلسکوپ خورشیدی اروپا است

 

Gregor ، تلسکوپ جدید آلمانی که به مطالعه ستاره ما اختصاص داده شده است ، در 21 مه در قله Teide ، قله جزیره تنریف افتتاح شد.

حداکثر فعالیت خورشیدی بعدی بدون شک یکی از دلایلی است که محققان موسسه فیزیک خورشیدی کیپنهاور فریبورگ ( کیس ) را به سمت ایجاد تلسکوپی جدید سوق داده است که وظیفه آن مطالعه سطح خورشید با وضوح بالا است. از دهه 1980 فیزیکدانان فیزیک نجومی آلمانی ها دارای یک برج خورشیدی هستند که یک تلسکوپ خلاuum به قطر 70 سانتی متر در رصدخانه Teide Peak دارد. در کنار اوست که اکنون تلسکوپ Gregor انجام می شود.

 

با جزیره لا پالما و جزیره تنریف ، موسسه اخترفیزیک قناری ها ( IAC ) دارای دو مکان با ارتفاع زیاد در زیر یکی از بهترین آسمانهای اروپا است که مدتهاست به این ترتیب شناخته می شوند. در قرن نوزدهم و پیش از این ستاره شناس اسکاتلندی چارلز پیازی اسمیث برای مشاهدات نجومی خود به مدت سه ماه در آنجا ساکن شد و در سال 1910 ژان ماسکارت فرانسوی عبور دنباله دار هالی را مشاهده کرد .

 

تلسکوپ گرگور با آینه قطر 1.5 متر ، اکنون اولین تلسکوپ خورشیدی در اروپا و سومین تلسکوپ خورشیدی در جهان است. گرگور مجهز به اپتیک تطبیقی ​​که برای جبران اثرات مضر تلاطم جوی ساخته شده است ، باید جامعه علمی آلمان ، اسپانیا و بین المللی را قادر به مطالعه Soleil در وضوح بالا ، ارائه کیفیت تصویر ارائه دهد که تاکنون هیچ تلسکوپ خورشیدی زمینی به دست نیاورده است.

خورشید

دقیق ترین عکس از ساختار میدان های مغناطیسی خورشید ، که توسط تلسکوپ GREGOR بدست آمده است.

 

برای اسکار فون در لوه ، مدیر انستیتوی فیزیک خورشیدی کیپنهاور در فرایبورگ ، "گریگور یک فرصت بی نظیر برای تحقیقات اروپایی است. این ابزار در درجه اول برای مطالعه پدیده های فیزیکی در سطح مرئی خورشید طراحی شده است ، جایی که ما ظهور انرژی را از درون ستاره می بینیم تا سپس به فضا پرتاب شود و گاهی به زمین برسد . از آنجا که هدف فیزیکدانان روشن است: درک بهتر فرآیندهای منشأ فعالیت خورشیدی برای کنار آمدن با تغییرات خلقی ستاره ما ضروری است.

 

گریگور همچنین توانایی این را دارد که بتواند در هنگام غروب خورشید ستاره های کهکشان راه شیری را مطالعه کند ، روشی برای بهینه سازی این ابزار ، بودجه آن (چیزی کمتر از 13 میلیون یورو) در بیشتر موارد توسط آلمان تأمین شده است. تلسکوپ GREGOR ، بزرگترین تلسکوپ در اروپا ، دقیق ترین تصاویر را از سطح خورشید ساخته و کوچکترین ویژگی های ساختار میدان های مغناطیسی آن را آشکار کرده است. 

 

نظرات

در ادامه بخوانید...

خورشید ممکن است در گذشته یک ستاره دوقلو داشته ، اکنون کجاست

در

خورشید
خورشید شاید در گذشته های خیلی دور  یک ستاره دوقلو داشته است.قل دوم خورشید اکنون کجاست و چگونه ناپدید شده است؟
خورشید ما یک همراه داشته و بسیاری از سیارات کوتوله کشف نشده در منظومه شمسی وجود دارد. این در مطالعه جدید دانشمندان بیان شده است. مقاله ای که توسط دکتر آوی لوب ، استاد علوم و دانشجويان دانشگاه هاروارد ،  در Astrophysical Journal Letters ،  منتشر شده است مغایر با تئوری غالب ستاره تنها در مورد منشأ منظومه شمسی است.

چگونه دانشمندان به این نتیجه رسیدند؟ این کشف چه سؤالی در مورد منظومه شمسی ما ایجاد می کند؟ چه چیز دیگری در منظومه شمسی ما پنهان مانده است؟ سیستم های دارای دو ستاره به طور کلی چگونه شکل گرفته اند و اکنون "خورشید دوم" کجاست؟

 

نظریه جدید در باره خورشید دوم چه می گوید

ستاره شناسان دانشگاه هاروارد گفته اند كه خورشید ممكن است بخشی از یك سیستم دودویی باشد - جایی كه دو ستاره در طول سالهای تشكیل منظومه شمسی به دور هم می چرخند.

نظریه جدید دانشمندان ادعا می کند که اگر یک سیستم ستاره ای دوتایی وجود داشته باشد ، برای جذب اجسام دور با گرانش خود مجهزتر است. به بیان ساده ، بسیاری از اجسام و در فاصله بسیار دور از خورشید اشاره می کنند که ستاره ما یک دستیار همراه داشته است.


نمودار منظومه شمسینمودار منظومه شمسی اولیه: سیاره نهم با بسیاری دیگر از اشیا similar مشابه در حدود 75 میلیارد کیلومتری خورشید در مدار است ، یک ستاره دوم مانند خورشید در حدود 225 میلیارد کیلومتر دورتر است و ابر اجسام یخی بیش از یک تریلیون کیلومتر فاصله دارد. ... دور از خورشید (توجه: 1 واحد آمپر = 150 میلیون کیلومتر).

 

نویسنده این تحقیق گفت: دانشمندان می گویند ، این نظریه رادیکالی مبنی بر اینکه منظومه شمسی ممکن است زمانی یک سیستم دوتایی ستاره ای از دو ستاره باشد که به دور یک نقطه مشترک در فضا می چرخد ​​، تعجب آور نیست. "بیشتر ستارگان مشابه خورشید با ماهواره های دوتایی متولد می شوند" .

 

ستاره ها چگونه تشکیل می شوند

ستاره ها در ابرهای گرد و غبار به دنیا می آیند و در بیشتر کهکشان ها پراکنده هستند. نمونه مشهور ابر گرد و غبار "سحابی جبار" یا  سحابی شکارچی است. تلاطم در اعماق این ابرها گره هایی با جرم کافی برای گاز و گرد و غبار ایجاد می کند تا تحت فشار جاذبه خود شروع به فروپاشی کنند. با ریزش ابر ، مواد در مرکز شروع به گرم شدن می کنند. این هسته داغ در مرکز ابر در حال فروپاشی است که یک روز به یک ستاره تبدیل می شود. مدل های سه بعدی رایانه ای شکل گیری ستاره پیش بینی می کنند که ابرهای در حال چرخش از گاز و گرد و غبار در حال فروپاشی می توانند به دو یا سه قسمت متلاشی شوند. این توضیح می دهد که چرا بیشتر ستارگان کهکشان راه شیری زوج هستند یا در گروههای چند ستاره ای قرار دارند.

 

ستارگان

مشاهدات قدرتمند فوران ستاره ای در مورد پژواک نور Eta Carinae بینش جدیدی از رفتار ستارگان پرقدرت قدرتمند در آستانه انفجار ارائه می دهد.
اعتبار: NOAO ، AURA ، NSF و N. Smith (دانشگاه آریزونا)


سیستم های ستاره ای دوتایی چیست

شما می دانید که سیارات به همان روشی که سیاره زمین ما به دور خورشید می چرخد ​​به دور ستارگان می چرخند. اما آیا می دانید ستاره ها می توانند به دور ستاره های دیگر نیز بچرخند؟ دانشمندان تخمین می زنند که بیش از 80٪ نقاط نور در آسمان شب در واقع چندین سیستم ستاره ای هستند. این سیستم ها می توانند دارای دو ، سه ، چهار یا حتی تعداد بیشتر ستاره باشند!

 

ستارگان
NASA / ESA

 

شواهدی وجود دارد که هفت ستاره در سیستم ستاره جبار در صورت فلکی عقرب وجود دارد! این بدان معنی است که منظومه شمسی ما که اکنون فقط یک

ستاره واحد دارد ، در واقع بسیار نادر است.

 

نمودار
این نمودار نشان می دهد که چگونه دو ستاره در یک سیستم باینری یک مدار بیضوی دارند (در بعضی موارد می تواند تقریباً دایره ای باشد). آنها تمرکز مشترکی دارند که مرکز جرم یا حدفاصل سیستم است و حول این نقطه می چرخد. بردار شعاع متصل کننده دو ستاره همیشه مرکز تقاطع را قطع می کند.

همانطور که در بالا نشان داده شده است ، سیستم های دودویی می توانند مدارهای بسیار بیضوی داشته باشند. در این موارد ، غیر عادی بودن e به 1 نزدیکتر است. اگر e به 0 نزدیک باشد ، مدارها مدورتر خواهند بود.


بیشتر این سیستم های چند ستاره ستاره های باینری هستند. پیشوند bi- منشا Latin لاتین دارد و به معنی دو است . ستارگان دوتایی دو ستاره هستند که دارای یک پیوند گرانشی مشترک هستند و همزمان به دور مرکز جرم مشترک خود می چرخند. مرکز جرم یک جسم (یا اشیاء) نقطه تعادل آن است. تصور کنید که می توانید دو ستاره را به انتهای یک قطب بلند وصل کنید. مرکز جرم نقطه ای است که می توانید این قطب را روی انگشت خود نگه دارید تا به یک طرف یا طرف دیگر متمایل نشود.

 

سیستم دودوییسیستم دودویی BHB 2007 در مراحل اولیه شکل گیری است ، فاصله 600 سال نوری از زمین در سحابی اسب تاریک

تصویری از دو ستاره جوان و در حال رشد که توسط دیسک های گاز و گرد و غبار احاطه شده اند.

 اعتبار عکس : ALMA (ESO / NAOJ / NRAO) ، Alves و همکاران


در یک سیستم ستاره ای دوتایی ، دو ستاره به دور مرکز جرم مشترک خود می چرخند. ستارگان دوتایی به عنوان "گسترده" یا "نزدیک" طبقه بندی می شوند. همانطور که از نام آن پیداست ، در باینریهای عریض ، مدارهای دو ستاره آنها را از یکدیگر دور می کند. ستاره ها در طول مسیر زندگی به طور جداگانه حرکت می کنند و تأثیر کمی روی یکدیگر دارند. با این حال ، باینری های نزدیک به اندازه کافی به یکدیگر نزدیک هستند که جاذبه یک ستاره می تواند یک ستاره دیگر را تغییر شکل دهد و گاهی اوقات آن را ببلعد. از آنجا که ستاره ها بر اساس جرم خود طبقه بندی می شوند ، این انتقال ماده از یک ستاره به ستاره دیگر می تواند مسیر زندگی آنها را به طور کامل تغییر دهد.

 

ابر Oort - خانه دنباله دارها

ابر Oort دورترین منطقه منظومه شمسی است. اعتقاد بر این است که حتی نزدیکترین اجسام موجود در ابر Oort نیز چندین برابر دورتر از خورشید نسبت به لبه های خارجی کمربند کویپر هستند.برخلاف مدار سیارات و کمربند کویپر که بیشتر در یک دیسک مسطح و دور خورشید قرار دارند ، ابر اورت یک پاکت کروی غول پیکر است که بقیه منظومه شمسی را احاطه کرده است. به نظر می رسد یک حباب بزرگ دیواره ضخیم از قطعات باقی مانده در فضا باشد. ابر اورت می تواند میلیاردها یا حتی تریلیون اشیاء داشته باشد.

منظومه شمسی

تصویری از کمربند کویپر و ابر اورت در رابطه با منظومه شمسی ما. ناسا

 

از آنجا که مدار دنباله دارها بسیار طولانی است ، دانشمندان گمان می کنند که ابر Oort منبع اکثر این ستاره های دنباله دار است. به عنوان مثال ، دنباله دار C / 2013 A1 Siding Spring که در سال 2014 بسیار نزدیک از مریخ عبور کرد ، حدود 740،000 سال به منظومه شمسی بر نخواهد گشت.

فاصله خورشید تا ابر Oort آنقدر زیاد است که توصیف آن نه در واحدهای متداول مایل یا کیلومتر بلکه در واحدهای نجومی مفید است. یک واحد نجومی (یا AU) فاصله بین زمین و خورشید است. مدار بیضوی پلوتو آن را به فاصله 30 AU منتقل می کند. از خورشید و 50 AU با این حال ، اعتقاد بر این است که لبه داخلی ابر Oort از خورشید بین 2000 تا 5000 AU است.  لبه خارجی می تواند در فاصله 10،000 یا حتی 100،000 AU باشد. از خورشید - این یک چهارم یا نیمی از فاصله بین خورشید و نزدیکترین ستاره همسایه است.

 

اگرچه اعتقاد بر این است که دنباله دارهای طولانی در میان سیارات از ابر Oort سرچشمه می گیرند ، اما هیچ جسمی در دورترین منطقه آن مشاهده نشده است ، بنابراین این یک مفهوم نظری است. اما این همچنان گسترده ترین توضیح در مورد منشأ دنباله دارهای طولانی مدت است.

 

اکنون این "خورشید دوم" کجاست

بنابراین اگر خورشید ماهواره ای دوتایی داشته ، کجاست؟ اکنون به وضوح دیده می شود که آنجا نیست.اگر هرگز وجود داشته باشد ، مدتها پیش از بین رفته است. بیشتر ستاره ها در خوشه های ستاره ای ، گروه های صدها یا حتی هزاران ستاره ای متولد می شوند ، بنابراین جای تعجب نیست که خورشید 4.6 میلیارد سال پیش در یکی از خوشه ها به دنیا آمده باشد.

 

در چنین فضای شلوغی برخورد بین ستاره ها بسیار محتمل است. حتی اگر یک کوتوله سرخ با جرم یک دهم خورشید حدود 300 میلیارد کیلومتر مسافت طی کند ، می تواند عملکرد سیستم را مختل کرده و ماهواره سابق خورشید را بیرون بکشد. این احتمال وجود دارد که خورشید قبل از ، از دست دادن فقط یک همراه خود را حدود 100 میلیون سال حفظ کند ، یک دوره کوتاه در مقایسه با سن فعلی ستاره.

 

نمونه هایی از منظومه شمسی با دو ستاره

این نمودار منظومه شمسی ما را با کپلر 47 مقایسه می کند ، یک سیستم دوتایی ستاره ای که از دو سیاره تشکیل شده است ، یکی در مدار به اصطلاح قابل سکونت در حال چرخش است. این میانگین طلایی سیستم سیاره ای است ، جایی که آب مایع می تواند در سطح سیاره وجود داشته باشد.

 

سیستم کپلر 47
برخلاف منظومه شمسی ما ، سیستم کپلر 47 دارای دو ستاره است. یک ستاره از نظر اندازه با خورشید شباهت دارد اما فقط 84٪ روشن تر است. ستاره دوم ریز و درشت ، فقط یک سوم خورشید و کمتر از یک درصد روشن است. از آنجا که ستاره ها کوچکتر از خورشید ما هستند ، منطقه قابل سکونت سیستم نزدیکتر است.منطقه قابل سکونت این سیستم به شکل حلقه ای است که مرکز آن یک ستاره بزرگ است. هرچه ستاره اصلی هر 7.5 روز در مرکز توده دو ستاره می چرخد ​​، حلقه قابل سکونت حرکت می کند.

 

ارائه توسط این هنرمند نشان می دهد که این سیاره در داخل منطقه قابل سکونت به راحتی می چرخد ​​، دقیقاً مانند زمین به دور خورشید می چرخد. یک سال مدار ماهواره کپلر -47 سی 303 روز است. کپلر 47 سی دنیای مطلوبی برای زندگی نیست ، اما یک غول گازی در نظر گرفته می شود ، کمی بزرگتر از نپتون ، جایی که ممکن است جو ابرهای پرپشت و روشن بخار آب وجود داشته باشد.

 

این کشف تنوع سیستم های سیاره ای را در کهکشان ما نشان می دهد و فرصت های بیشتری را برای جستجوی حیات همانطور که می شناسیم فراهم می کند.علاوه بر این ، محققانی که با داده های ماهواره بررسی سیاره فراخورشیدی ناسا (TESS) کار می کنند ، اولین سیاره این ماموریت را در نزدیکی زمین کشف کرده اند ، جهانی که در اطراف دو ستاره است. این سیاره که TOI 1338 b لقب گرفته است ، تقریباً 6.9 برابر زمین است یا در اندازه های نپتون و زحل قرار دارد.

 

در صورت فلکی نقاش در فاصله 1.300 سال نوری در سیستم قرار دارد. ستارگان موجود در این سیستم یک سیستم دودویی گرفتگی را تشکیل می دهند که وقتی ماهواره های ستاره ای در صفحه دید ما بر روی هم قرار می گیرند ، رخ می دهد. جرم یکی حدود 10٪ از خورشید بیشتر است ، در حالی که دیگری سردتر ، کم نورتر و فقط یک سوم جرم خورشید است.

 

ترانزیت های TOI 1338 b نامنظم است ، از 93 تا 95 روز متغیر است و به دلیل حرکت مداری ستارگان آن در عمق و مدت زمان متفاوت است. TESS فقط ترانزیت هایی را می بیند که از یک ستاره بزرگ عبور می کنند - عبور از ستاره کوچکتر بسیار ضعیف است و قابل تشخیص نیست. مدار آن حداقل برای 10 میلیون سال آینده پایدار است. با این حال ، زاویه مدار به سمت ما چنان تغییر می کند که ترانزیت سیاره پس از نوامبر 2023 متوقف می شود و پس از هشت سال از سر گرفته می شود.

 

شواهد برای  "خورشید دوم" کجاست

در ابر Oort ، این پوسته کروی از اجسام یخ زده در منظومه شمسی خارجی است. اعتقاد بر این است که از بقایای باقی مانده از تشکیل منظومه شمسی تشکیل شده است ، اما به نظر می رسد اجسام بیش از حد زیادی وجود دارد. فقط هنگامی که "خورشید دوم" در مدل این مقاله جدید قرار می گیرد ، ابر Oort به همان اندازه متراکم می شود که امروزه آن را می بینیم.

سیستم های دودویی در گرفتن اجسام بسیار کارآمدتر از تک ستاره ها هستند. دانشمندان می گویند اگر Oort Cloud شکلی را که مشاهده می کرد ، تشکیل دهد ، به این معنی است که خورشید با همان توده ای که قبل از ترک خوشه خود از بین رفته بود ، همراهی داشت.این مهم است زیرا اشیاء موجود در Oort Cloud مانند دنباله دارها می توانستند آب را به سیاره ما بیاورند. ممکن است اجسام موجود در ابر Oort بیرونی در تاریخ زمین نقش مهمی داشته باشند ، مانند آوردن آب به این سیاره و انقراض دایناسورها.

 

دانشمندان همچنین خاطرنشان كردند كه ماهواره مضاعف خورشیدی نیز برخی دیگر از مشکلات سیستم خورشیدی ما را برطرف می كند. به عنوان مثال ، جسم یخی در حال چرخش نپتون به گروههای مختلف تعلق دارند . یکی به آن دیسک پراکنده گفته می شود و متشکل از اجسامی است که دارای مدارهای بسیار بیضوی و مایل هستند که احتمالاً در نتیجه برخورد با غول های گازی ، در درجه اول نپتون ، به این منطقه از فضا خارج می شوند. مثال دیگر ابر بیرونی Oort Cloud ، حجم کروی بزرگی از فضا در حدود یک تریلیون کیلومتر از خورشید است. در ابر Oort حدود 10 برابر بیشتر از دیسک پراکنده اجسام خارجی وجود دارد ، اما طبق اکثر فرضیه های مربوط به تشکیل منظومه شمسی ، این تعداد باید کمی کمتر باشد. در مقاله ، ستاره شناسان کشف می کنند که ایده باینری به طور طبیعی رابطه صحیحی را ایجاد می کند

 

با این حال ، آنچه در مورد نظریه خورشید دوم واقعاً هیجان انگیز است ، پیامدهای آن برای سیاره نهم است.

 

آیا هنوز سیاره نهم کشف نشده در منظومه شمسی وجود دارد

سیاره نه چیست؟ اعتقاد بر این است که سیاره نهم یک ابر زمین است - سیاره ای در حدود 5-15 برابر زمین ، که اولین بار در سال 2016 پیشنهاد شد.

"سیاره نه" بعید به نظر می رسد زیرا برای منظومه شمسی جمع آوری مواد کافی در چنین فاصله ای از خورشید برای تشکیل یک سیاره به اندازه زمین دشوار است. این امر باعث شده است تا اخترشناسان نظریه هایی رادیکالی حتی در مورد اینکه "اثرات سیاره نه" مشاهده می شود ، ارائه دهند.

 

 سیاره نهم
اثری از داستان نویسی که سیاره نه را به تصویر می کشد ، یک ابر زمینی نظری که خورشید را در فاصله چند ده میلیارد میلیارد کیلومتری در حال گردش نشان می دهد. مشاهدات جهان یخ های دور حاکی از وجود این سیاره است. اعتبار: روبرتو مولار کاندانوزا و اسکات شپرد ، با تقدیر از انستیتوی علوم کارنگی
یکی از نظریه های دیگر  این است که یک سیاهچاله اولیه در منظومه شمسی وجود دارد. دیگری نظریه جدید "خورشید دوم" است.

 

جالب توجه است ، دومی پیش بینی کرده است که ممکن است بیش از یک سیاره اضافی در منظومه شمسی پنهان شده باشد.علاوه بر افزایش شانس تصرف یک سیاره بزرگ ، از نظر تئوریک "خورشید دوم" باید به انتقال اجسام بیشتر به مناطق بیرونی منظومه شمسی کمک می کرد. مدل جدید دانشمندان پیش بینی کرده است که باید اشیا  بیشتری با جهت مداری مشابه سیاره نه وجود داشته باشد.

 

چگونه می توان نظریه "خورشید دوم" را آزمایش کرد

محققان حدس می زنند که رصدخانه (era C Rubin (VRO در هوای کوهستانی در قله Cerro Pachon در دره Elqui شیلی ، که بررسی آسمان ده ساله آن باید "اولین نور" در سال 2021 باشد ، می تواند سیاره نهم را تایید یا رد کند. دانشمندان تأیید می كنند: "اگر VRO وجود" سیاره نهم "و منشا آن را تأیید كند و همچنین جمعیتی از سیارات كوتوله مشابه را بدام اندازد ، در این صورت مدل دوتایی بر تاریخ ستارگان تنها كه مدتهاست تصور می شود ، اولویت خواهد داشت."

نظرسنجی VRO با بررسی میراث فضا و زمان (LSST) ده ساله در هر سه شب ، کل آسمان شب نیمکره جنوبی را ضبط می کند ، و هر تصویر مساحتی 40 برابر اندازه ماه کامل را پوشش می دهد.

رصدخانه با زاویه دید گسترده ، منجمان را از زمان واقعی حوادث آگاه می کند و بایگانی عظیمی از داده ها را ایجاد می کند. پیش بینی می شود این امر دانش ستاره شناسان را نسبت به فضا بسیار گسترش دهد. اگر گروهی از سیارات کوتوله در خارج از منظومه شمسی کمین کرده باشند - و حتی خود سیاره نه ، VRO می تواند آنها را پیدا کند.محققان می گویند ، این نظریه "خورشید دوم" معتبرتر می شود.

نظرات

در ادامه بخوانید...

ستارگانی که به کهکشان راه شیری تعلق ندارند

در

(سیارک) : به نقل از دیلی میل، براساس تحقیقات مرکز هاروارد-اسمیتسونیان یازده مورد از دوردست ترین ستارگان در کهکشان راه شیری  حدود ٣٠٠ هزارسال نوری با زمین فاصله دارند. اما نیمی از این ستارگان به کهکشان راه شیری تعلق ندارند.

به عبارت دیگر پنج ستاره که دور کهکشان راه شیری می چرخند از یک کهکشان کوچک دیگر دزدیده شده اند . نام این کهکشان کوتوله ،ساجیتاریوس می باشد و یکی از ١٢ کهکشانی است که دور راه شیری می چرخند.درهر بار چرخش، جاذبه راه شیری کهکشان های کوچکتر را به سمت خود کشیده و باعث از هم پاشیدن آنها می گردد.این امر منجر می شود ستارگان در کهکشان های کوتوله به نقاط دور در فضا پرتاب شوند.

 

نظرات

۱۳۹۵/۱۰/۲۹واقعا هیچی نیستیم

۱۳۹۵/۱۰/۲۸واقعا ما انسان ها چی فکرمی کنیم در مقابل این همه عظمت کهکشان ها هیچی نیستیم هیچی

در ادامه بخوانید...

راز و رمز کره زمین بخش اول

در

زمین یکی از چندین سیاره منظومه شمسی است که در کهکشان راه شیری قرار دارد. در این منظومه زمین بعد از عطارد و زهره سومین سیاره و از نظر بزرگی در رده ی پنجم است که به دلیل فاصله ی مناسب از خورشید( 150 کیلومتر ) قابلیت حیات را دارا می باشد. برخی از سیارات منظومه شمسی سطحی سنگی و برخی سطحی انباشته از گاز دارند. سیاره های عطارد، زهره، مریخ و زمین سطح سنگی دارند و سیاره هایی مانند مشتری، زحل، نپتون، اورانوس و پلوتو سطحی گازی دارند. زمین و سایر سیارات منظومه شمسی در مدار هایی به دور خورشید در گردش هستند. زمین در هر سال یک بار به دور خورشید و سیصد و شصت و پنج بار به دور خود می چرخدکه هر بار گردش به دور خود یک شبانه روز می شود.

سیاره زمین یک قمر به نام ماه دارد که به دور زمین در گردش است و دانشمندان بر این باورند که این قمر پس از تشکیل زمین از تجمع اجرام در حال گردش دور زمین به وجود آمده است و در ابتدا درخشان تر از زمان حال بوده است. در سال های اولیه تشکیل زمین و ماه بمباران های شهابی فراوانی با زمین برخورد کرده اند که تاثیرات مهمی بر کره زمین داشته اند. آخرین فرضیه ای که درباره ی چگونگی تشکیل ماه بیان شده و مورد پذیرش همه قرار گرفته است فرضیه برخورد بزرگ است. این فرضیه می گوید که جسمی به اندازه ی یک سیاره ی کوچک با زمین برخورد کرد. پس از برخورد بخشی از آن در زمین باقی مان و بخشی از جرم آن به فضا رفت. مجموعه جرم های اطراف زمین یکی شد و ماه را پدید آورد.  زمین همیشه با جرم های آسمانی دیگر مانند ماه و خورشید و سایر سیارات جاذبه داشته است. ماه باعث کشش در آب اقیانوس ها یا جزر و مد و پایدار شدن زاویه انحراف محور زمین و آهسته تر شدن سرعت گردش زمین شده است.  در برخی از سیارات مانند مریخ آب وجود دارد ولی به دلیل فاصله زیاد از خورشید و سرمای زیاد یخ زده است و قابلیت حیات دیده نمی شود. دانشمندان بر این باوراند که حیات در سیاره زمین در حدود یک میلیارد سال پیش پدیدار شده است و این در حالی است که عمر سیاره زمین  نزدیک به پنج میلیارد سال قبل بر می گردد. در مورد تشکیل حیات در سیاره زمین نظر های متفاوتی وجود داردکه برای بررسی این نظریات در مقالاتی دیگر ، به آن ها پرداخته می شود.در هر حال یکی از موثر ترین عوامل وجود حیات در زمین دمای مناسب و آب است. که دمای مناسب با عث می شود آب به صورت مایع در سطح زمین جاری باشد. نزدیک به سه چهارم سطح زمین را آب و یک چهارم آن را خشکی تشکیل می دهد. آب های سطح زمین به طور کلی به دو دسته آب های شور مانند اقیانوس ها و آب های شیرین مانند رود ها و برخی دریاچه ها تقسیم می شود. البته در دو قطب زمین به دلیل سردی هوا یخ وجود دارد که با توجه به موقعیت فیزیکی زمین و تابش خورشید امری طبیعی است. یکی دیگر از مواردی که سبب پیدایش و حفظ حیات در زمین می شود وجود امواج مغناطیسی دور زمین است که ناشی از هسته آهن و نیکلی زمین می باشد که مانع ورود اشعه های خطرناک خورشید به زمین می شود. به طور کلی ساختار زمین را از دو نظر مورد بررسی قرار می دهند. از نظر فیزیکی زمین به بخش های سنگ کره، خمیر کره، گوشته زیرین، هسته خارجی و هسته داخلی تقسیم می شود. که حالت آنها به ترتیب جامد، خمیری، جامد، مذاب و جامد است. از نظر شیمیایی نیز به پوسته، گوشته و هسته تقسیم می شود.هر چند که فاصله سطح زمین تا مرکز زمین عددی ثابت نیست اما آن را به طور متوسط 6400 کیلو متر در نظر می گیرند. بلند ترین نقطه بر روی خشکی های زمین کوه اورست است که حدود نه کیلو متر از سطح دریا ارتفاع دارد. عمیق ترین قسمت دریا ها نیز در نزدیکی جزایر فیلیپین در اقیانوس آرام قرار دارد. عمق این ناحیه حدود 11 کیلومتر پایین تر از سطح دریا است و گودال ماریانا نام دارد. اتمسفر زمین نیز که شامل لایه اوزون است در این امر نقشی حیاتی دارد. جو زمین ترکیبی از گاز های نیتروژن، اکسیژن و ... است. اتمسفر نخستین زمین از بیرون زدن گازها و فعالیت های آتش فشانی به وجود آمد. (سیارک

پس از آن ، آب و یخ گرفته شده از سیارک ها و خرده سیاره ها و ستاره های دنباله دار و جرم های دورتر از نپتون ، میزان بخار آب فشرده جمع شده در زمین را بالا برد و در نهایت اقیانوس ها به وجود آمد. زمانی که گاز های گلخانه ای در زمین پخش شد در پرتو افکنی خورشید تغییراتی به وجود آمد که همه ی این موارد زمین را گرمتر می کرد و دمای سطح زمین بالاتر می رفت و مانع یخ زدن اقیانوس ها می شد. در حدود سه و نیم میلیارد سال پیش بود که اتمسفر تشکیل شد و باعث شد تا در اثر طوفان های خورشیدی اتمسفر زمین خالی نشود. محدوده دمای هوا بر روی کره زمین میان 89/2 زیر صفر در قطب جنوب تا 70/7 درجه بالای صفر در کویر لوت ایران قرار دارد. محیط استوای زمین 40/07516 کیلومتر است. میانگین فاصله ی کره زمین تا کره ماه 340 هزار کیلومتر می باشد. انسان ها نیاز های خود را از منابع، کانی ها و محصول هایی که از پوسته زمین به دست می آورند تامین می کنند. در جهان نزدیک به 200 کشور مستقل وجود دارد . انسان ها در زمان قدیم به صاف بودن کره زمین و مرکز بودن زمین در جهان معتقد بودند.ترجمه  itrans.ir

نظرات

در ادامه بخوانید...

حقایقی باور نکردنی در رابطه با فضا

در

جستجو کردن و ماجراجویی در فضا می تواند به همان اندازه ای که در فیلم های سینمایی مشاهده می کنیم، عجیب و غریب باشد. بعداز این همه سال که دانشمندان و محققان بسیاری عمر خود را وقف این کار کرده و به دنبال تمامی سیاره های موجود در جهان هستی بوده اند، هنوز بخش بسیار زیادی از هستی، از دسترس انسان خارج بوده است، اما نکته ای که در این خصوص وجود دارد این است که هر روز نسبت به روز قبل، به یافتن تمامی سیاره ها و کهکشان ها و پی بردن به چند و چون آن ها نزدیک تر می شویم. در این مقاله قصد داریم شما را با چند حقیقت عجیب و جالب توجه در خصوص فضا آشنا کنیم. با سیارک همراه باشید.

ناسا صدا های عجیبی در فضا ضبط کرده است

ناسا از تکنولوژی ای بهره مند است که به واسطه آن امواج رادیویی، پلاسما و نیز میدان های مغناطیسی را دریافت می کند و همه آن ها را به امواج صوتی بدل می کند. قصد اصلی دانشمندان از این کار این است که تمامی صداهایی که در فضا وجود دارد را شناسایی کرده و به دنبال منابع تولید این صدا ها بگردند. به خاطر ماهیت اتمسفر موجود در فضا، صدا همانند آن چه که بر روی زمین وجود دارد، به صورت امواج صوتی رد و بدل نمی شود و کارکردی متفاوت دارد. تا کنون صدا های متفاوتی توسط دستگاه های ناسا ضبط شده است: از صدا هایی شبیه به بوق آمبولانس گرفته تا صدا های مداومی که انگار خبر از نزدیک شدن یک سفینه فضایی می دهند.

غروب خورشید در کره مریخ آبی رنگ است

مدت ها از زمانی که انسان برای نخستین بار پا بر روی کره مریخ گذاشت می گذرد، با این وجود تا سال 2015 طول کشید تا بالاخره اولین عکس رنگی از منظره غروب خورشید در این کره گرفته شد و در معرض دید همگان قرار گرفت. منظره ای که بسیار عجیب و جالب توجه بود و بسیاری را غافلگیر کرد. در حقیقت غروب خورشید در این سیاره متفاوت از غروب خورشید بر روی کره زمین است و تمامی آسمان در هنگام غروب، آبی رنگ می شود. اما دلیل این اتفاق چیست و چه می تواند باشد؟ ناسا در این خصوص عنوان کرده است که دلیل اصلی این اتفاق به جنس خاکی بر می گردد که بر روی کره مریخ وجود داشته و در حقیقت سطح آن متشکل از همین خاک است. این خاک به نسبت خاک موجود بر روی کره زمین تفاوت هایی دارد. خاکی که سطح کره مریخ را تشکیل می دهد از ملکول های بسیار ساده تشکیل شده است و به همین خاطر است که سطحی بسیار نرم دارد. همین سادگی ملکول های تشکیل دهنده خاک باعث شده است تا سطح کره مریخ به رنگ هایی که طول موج کمتری دارند، راحت تر اجازه وجود بدهد، رنگ هایی مانند آبی که در هنگام غروب سراسر آسمان مریخ را فرا می گیرد. در مقابل رنگ هایی چون نارنجی، زرد و قرمز که از طول موج بلند تری برخوردار هستند، کمتر اجازه وجود پیدا می کنند.

هزینه فرستادن وسایل مورد نیاز فضا نوردان سر سام آور است

اگر جنبه های مالی یک مأموریت فضایی را به طور دقیق مورد بررسی و تجزیه قرار دهیم و هزینه ارسال وسایل مورد نیاز فضا نوردان را برآورد کنیم، به رقم سر سام آوری خواهیم رسید. راوی مارکاشایم، که یک متخصص و مهندس ایستگاه فضایی است، در گفتگو با یک مجله اقتصادی در این خصوص عنوان کرد که برای فراهم کردن چیزی حدود نیم کیلوگرم از محصولات و وسایل مورد نیاز فضا نوردان و قرار دادن آن در فضا پیما ها به گونه ای که در خارج زمین برای شان قابل استفاده باشد، باید هزینه ای معادل با ده هزار دلار در نظر گرفته شود. حال این موضوع بسته به فضا پیمایی که سطح زمین را ترک می کند، ممکن است متفاوت باشد، چرا که برخی از فضا پیما ها با ویژگی ها و امکانات به خصوصی طراحی می شوند. برای مثال برای نیم کیلوگرم از این وسایل در فضا پیمایی با نام SpaceX، این هزینه تا بیست و هفت هزار دلار افزایش پیدا می کند. برای این که درک دقیق تری از این رقم پیدا کنید، هزینه ارسال یکی از مهمترین نوشیدنی های مورد نیاز فضا نوردان را برای شما عنوان می کنیم. برای ارسال یک بطری معمولی آب آشامیدنی به فضا، بسته به نوع کارکرد و طراحی فضا پیما، به هزینه ای میان 9100 دلار تا 43180 دلار احتیاج است که این رقم در نوع خود بسیار قابل توجه است.

جو فضا پر شده از زباله هایی که به طور معمول فلزی هستند

زمانی که موشکی در فضا استفاده می شود، راهی برای خلاصی از پوکه باقی مانده از آن وجود ندارد. همین مسئله در خصوص ماهواره هایی که دیگر کارکرد خود را از دست داده اند صادق است. به همین خاطر است که از زمانی که انسان پا به کره های دیگر گذاشته است، میزان قابل توجهی از این تکه های فلزی در فضا از خود به جای گذاشته است. نکته جالب توجه در خصوص این اشیاء فلزی این است که همانند کره های دیگر، روی مداری دایره شکل به دور زمین می چرخند. سرعت چرخش این اشیاء معادل با 17500 متر بر ساعت. این میزان ده برابر سرعت گلوله یک اسلحه است. طی سالیان اخیر مؤسسه ای برای نظارت بر این اشیاء به جای مانده تشکیل شده است که با نام اختصاری اس اس ان شناخته می شود. این مؤسسه تا کنون اعلام کرده است که چیزی حدود بیست و سه هزار شیء فلزی در فضا وجود دارد که اندازه ای بزرگتر از یک توپ فوتبال دارند. این اشیاء فلزی خطراتی را هم متوجه فضا نوردان می کند. در حقیقت اگر از مداری که در آن می چرخند خارج شوند، به یکدیگر برخورد کرده و ایجاد موانعی بر سر راه فضا پیما هایی خواهند کرد که پس از این راهی فضا خواهند شد. در سال 2013 فیلمی تحت عنوان «Gravity(جاذبه)» با بازی جرج کلونی و ساندرا بلاک روی پرده سینما ها رفت که در حقیقت از همین مسئله ایده می گرفت. سه کشوری که بیش از همه مسئول این زباله های فلزی هستند آمریکا با 3990 قطعه، روسیه با 3959 قطعه و در نهایت چین با 3893 قطعه هستند.

رد پای فضا نوردان می تواند تا چیزی حدود صد سال بر روی سطح کره ماه باقی بماند

میزان تحرک صخره ها و خاکی که سطح کره ماه را تشکیل داده است به 0.04 اینچ در یک میلیون سال می رسد. به همین خاطر است که رد پایی که از فضا نوردان در سطح آن به جای می ماند قابلیت حفظ کردن حالت خود را برای مدتی طولانی دارد. این مدت زمان می تواند بین ده تا صد سال باشد.

شرایط آب و هوایی در فضا همیشه سرد نیست و هوای آن می تواند گاهی بسیار گرم شود

در تاریک ترین نقاط فضا، دمای هوا می تواند تا چیزی حدود 454 درجه فارنهایت به زیر صفر برسد، با این حال نکته جالب توجه در خصوص میزان دما این است که اگر در معرض تابش مستقیم نور خورشید، در نزدیکی های مدار زمین در فضا باشید، دمای قابل توجه 250 درجه فارنهایت بالای صفر را تجربه خواهید کرد. در حقیقت یکی از دلایلی که لباس مخصوص فضا نوردان به واسطه آن سفید انتخاب شده است، همین حرارت بالا است. رنگ سفید لباس فضا نوردان سبب می شود گرمای هوا تا جایی که ممکن است به بدن شان آسیب نرساند و منعکس شود.

در سیاره زهره مدت زمان یک سال کمتر از یک روز است

سیاره زهره با سرعت بسیار اندکی در خلاف جهت مسیر مدار زمین، به دور خود می چرخد و برای یک چرخش کامل به 243 روز (روزی که با معیار زمین محاسبه می شود) احتیاج دارد. این در حالی است که برای چرخیدن به دور خورشید، تنها به 225 روز زمان نیاز دارد، چرا که به طور قابل ملاحظه ای به خورشید نزدیک است. به همین خاطر است که یک سال در سیاره زهره، کوتاه تر از یک روز آن به حساب می آید.

ایستگاه بین المللی فضایی (با نام اختصاری آی اس اس شناخته می شود) به اندازه یک زمین فوتبال است

این ایستگاه بین المللی که در فضا وجود دارد، طولی برابر با 357 فوت دارد و این یعنی تنها سه فوت دیگر لازم است تا به طول یک زمین فوتبال آمریکایی برسیم. وزن این ایستگاه فضایی برابر با 925000 پوند (هر پوند تقریباً نیم کیلوگرم است) است و به خاطر همین مشخصات است که بزرگترین سازه ای لقب گرفته است که تا کنون به دست انسان ساخته شده و به فضا ارسال شده است. تا کنون نزدیک به دویست و سی نفر از هجده کشور متفاوت، راهی این ایستگاه فضایی شده اند، تا مأموریت هایی را که بهشان محول شده بوده است را انجام دهند.

انسان بدون لباس مخصوص فضانوردان، بیش از پانزده ثانیه در فضا دوام نخواهد آورد

البته پوشیدن این لباس مخصوص دردسر های خود را دارد و می تواند بسیار فضا نورد را آزرده کند، همانگون که در فیلم Gravity، ساندرا بلاک که در نقش دکتر رایان بازی می کرد، لحظات سختی را در این لباس مخصوص تجربه کرد. با وجود این، بدون این لباس مخصوص، تنها ظرف چند ثانیه، انسان دچار خفگی خواهد شد. در حقیقت این اتفاق ریشه در ماهیت جوی فضا دارد. به خاطر این که چیزی تحت عنوان فشار هوا در این شرایط جوی وجود ندارد، باعث می شود هوا گسترش پیدا کند. این مسئله به این معنی است که هوای موجود در ریه های انسان (اگر بدون لباس در جو فضا باشد) گسترش پیدا کرده و فشار بسیار زیادی را متوجه بافت های ریه می کند. در نهایت تحت این شرایط بسیار دشوار است که بدن انسان، تمامی اکسیژن موجود در بدن را تنها ظرف پانزده ثانیه مصرف می کند تا با این عامل مقابله کند که در نهایت همین مسئله باعث کمبود اکسیژن و خفگی می شود. از دیگر مخاطرات مخوف قرار گرفتن در جو فضا بدون لباس مخصوص می توان به امکان رسیدن خون به نقطه جوش، ترکیدن اُرگان های داخلی بدن و نفخ شدید اشاره کرد.

حتی در فضا هم امکان رواج هرج و مرج وجود دارد

ممکن است فضا نوردان در فضا، کاملاً آزاد و معلق باشند، با این حال، قوانینی وضع شده است که چنین آزادی ای را در اختیار همگان نخواهد گذاشت. در حقیقت این قوانین توسط سازمان ملل متحد وضع شده است و هدف از وضع این قوانین جلوگیری از  این است که فضا بدل به یک منطقه جنگی شود و یا حتی بدل به مکانی برای انجام آزمایشات موشک های اتمی. برخی از این قوانین که توسط سازمان ملل متحد وضع شده اند، این ها هستند: کسی حق وارد کردن سلاح های کشتار جمعی به جو فضا و مدار زمین را ندارد، سفر های اکتشافی در فضا، تنها به منظور فعالیت های صلح آمیز می تواند صورت بگیرد و هر کشوری که وسیله ای وارد فضا می کند، برای خطرات و آسیب های احتمالی ای که آن وسیله برساند، مسئول است.

دلیل سیاه بودن جو فضا چیست؟

ممکن است البته به این فکر کنید که چیزی تحت عنوان سیاهی مطلق در فضا وجود ندارد و به هر سو که نظر بیندازید، بالاخره یک ستاره خواهید دید که کمی جو فضا را روشن کند. این تئوری ای است که با نام پارادوکس یا تضاد اولبر شناخته می شود. هاینریش ویلهلم اولبر کسی است که این نظریه را در سال 1823 مطرح کرد و به همین خاطر نام آن اولبر در نظر گرفته شده است. بنا به این نظریه اگر جهان هستی بی انتها، ثابت و بی زمان باشد، به هر سویی که نگاه کنید در نهایت ستاره ای خواهید دید.

با این حال چنین به نظر می رسد که این نظریه صحت ندارد و جهان هستی نه ثابت است و نه بی زمان. ادوین هابل کسی بود که این نظریه جدید را مطرح کرد. به باور او جهان هستی روز به روز در حال گسترش و بزرگ تر شدن است و تشعشعات حرارتی به جای مانده از انفجار بزرگ (Big Bang) گواه او برای این ادعا است. با استناد به این تشعشعات می توان گفت که اکنون جهان هستی چیزی حدود 13.8 میلیارد سال از عمرش می گذرد. نکته ای که وجود دارد این است که در جو فضا، این گونه نیست که به هر سویی که نگاه کنید، ستاره ای خواهید دید، چرا که بسیاری از ستاره ها آن قدری از عمرشان نمی گذرد که وقت کافی برای رسیدن نورشان به چشم ما وجود داشته باشد و هنوز این اتفاق رخ نداده است. به همین خاطر است که نظریه دوم از صحت بیشتری برخوردار است.

سیاره خورشید به تنهایی 99.8 درصد از کل منظومه شمسی را از لحاظ حجمی به خود اختصاص داده است

برای این که به حجم دقیق خورشید برسیم باید عدد 1.989 را در 1030 کیلوگرم ضرب کنیم. عددی که در نتیجه این عملیات ریاضی به دست می آید برابر با 99.8 درصد از کل منظومه شمسی خواهد بود. در حقیقت تمامی منظومه شمسی در برابر خورشید حکم ذره خاکی در هوا را دارند.

مرکز کهکشان راه شیری ده ها هزار حفره سیاه رنگ در خود دارد

بنا به تحقیقات جدیدی که صورت گرفته است، محققان به این نتیجه رسیده اند که ده ها هزار حفره سیاه رنگ در مرکز کهکشان راه شیری وجود دارد. این حفره های سیاه به تنهایی قابل مشاهده نیستند، چرا که نوری از سطح آن ها منعکس نمی شود و قابل دیدن نخواهند بود، این در حالی است که زمانی که این حفره های سیاه در کنار ستاره ها قرار می گیرند، دانشمندان و محققان قادر خواهند بود با استفاده از اشعه های ایکس-ری اقدام به شناسایی آن ها کنند. نتایج این تحقیقات حاکی از آن است که صد ها حفره سیاه رنگ در مرکز کهکشان راه شیری وجود دارد که با ستاره ها جفت شده اند و نیز رقم تخمینی ده هزار عدد برای حفره هایی در نظر گرفته شده است که به تنهایی در این مرکز جای گرفته اند.

به احتمال غریب به یقین چیزی بیشتر از یک سپتیلیون (عدد یک به همراه بیست و چهار عدد صفر) ستاره در کل جهان هستی وجود دارد

دانشمندان و محققان به این نتیجه رسیده اند که چیزی حدود صد بیلیون ستاره، تنها در کهکشان راه شیری وجود دارد. حال اگر این رقم را در تعداد تخمینی کل کهکشان هایی که به باور محققان در سرتاسر جهان هستی وجود دارد (بنا به باور محققان حداقل ده تریلیون کهکشان دیگر در جهان هستی وجود دارد) را ضرب در این عدد کنیم (صد بیلیون) به رقم یک سپتیلیون می رسیم؛ یعنی یک با بیست و چهار عدد صفر به دنبال آن. این البته در حالی است که کسانی چون دیوید کورنیچ که استاد یار دانشگاهی در ایالات متحده آمریکا است، بر این باور اند که تعداد کهکشان های موجود در جهان هستی بسیار بیشتر از آن چیزی است که محققان امروزی فکر می کنند و با پیشرفت تکنولوژی به مرور این مطلب روشن تر خواهد شد.ترجمه  itrans.ir

نظرات

در ادامه بخوانید...

کشف بزرگترین ستاره نوترونی

در
گروهی از محققان آمریکایی که توسط هانا کروماتی از دانشگاه ویرجینیا هدایت می شدند، کشف کردند که PSR J0740 + 6620 pulsar پالسار به نظر می رسد بزرگترین ستاره نوترونی شناخته شده است. وزن این ستاره نوترونی ۲.۳ برابر خورشید است.
 
با توجه به نام ستاره های نوترونی، بخش اصلی هسته ی آنها نوترون است. نوترون ها ذرات ابتدایی سنگینی هستند که بار الکتریکی ندارند. اگر چه جرم یک ستاره نوترونی معمولی با جرم خورشید قابل مقایسه است، شعاع آن تنها 10 تا 20 کیلومتر است و تنها یک لایه بیرونی در حدود یک کیلومتر ضخامت نماینده ماده ای به شکل هسته های سنگین اتمی و الکترون ها است.
مدل های کیهان شناسی مدرن فرض می کنند که ستاره های نوترونی مرحله نهایی یک سناریو هستند که از طریق آن تکامل ستارگان "عادی" ادامه می یابد. برخورد ستاره های نوترونی یکی از حوادثی است که می تواند موجب ایجاد امواج گرانشی شود، یعنی نوسانات در فضای زمان بسیار.
 
ستاره های نوترونی که پالسار نامیده می شوند به سرعت در حال چرخش هستند و می توانند با توجه به امواج رادیویی که از قطب های آنها منتشر می شوند شناسایی شوند. بر اساس یک نسخه، موج موجب ایجاد چرخش به خودی خود می شود، و از سوی دیگر ، این موج چرخش آن را کند می کند.
 
PSR J0740 + 6620 در یک سیستم دوگانه با کوتوله سفید قرار دارد. پس از بررسی سیگنال های او، کارشناسان نتیجه گرفتند که جرم آن 2.17 گرم است. این داده ها اجازه خواهد داد تا بفهمند که دقیقا ساختار آنها چه می تواند باشد.

نظرات

در ادامه بخوانید...

سیارک خطرناک GC6 در 19 آوریل از کنار سیاره ما گذشت

در
سیارک بالقوه خطرناک به نام 2019 GC6 در 19 آوریل از کنار سیاره ما گذشت و در نقطه حداکثر همگرایی فاصله اش بین فضا و زمین تنها 219 هزار کیلومتر بود. این تقریبا نصف میانگین فاصله زمین تا ماه است.

سیارک به ابعاد خانه ای بزرگ که به طور خطرناکی  نزدیک به زمین پرواز می کرد.فاصله این سیارک به زمین نزدیکتر از ماه بود. این سیارک، احتمالا به عرض 30 متر، تنها در 9 آوریل سال جاری کشف شد. سرعت نسبی آن بیش از 20 هزار کیلومتر در ساعت است. به گفته کارشناسان، اگر سیارک GC6 واقعا با زمین برخورد میکرد، آسیب می توانست بسیار قابل توجه باشد.

 
شایان ذکر است که هیچکدام از اجسام کیهانی در سیستم خورشید ی که تا امروزه شناخته شده اند، یک تهدید واقعا جدی برای زمین نبوده اند. در عین حال، بسیاری از کارشناسان به مدت طولانی نگران بودند که اجسام بالقوه خطرناک اغلب در مدت کوتاهی قبل از نزدیک شدن به سیاره زمین  دیده می شوند - این همان چیزی است که در  2019 GC6 اتفاق افتاد. بدین ترتیب، اگر زمین با برخورد با هر موضوعی تهدید شود، احتمالا بشر به اندازه کافی زمان برای آمادگی ندارد. در این راستا، دانشمندان از کشورهای مختلف به طور فعال بر روی ابزار جدید شناسایی اجسام آسمانی که به زمین نزدیک می شوند، کار می کنند.
 
خطرناک ترین سیارک ها در حال حاضر به عنوان سیارک Bennu شناخته می شوند. در دوره 2169 و 2199، احتمال برخورد با Bennu تقریبا یک تا چهار هزار خواهد بود. اگر بونو واقعا به زمین برخورد کند، این برخورد منجر به انفجار 1150 مگاتن در معادل TNT می شود - تقریبا بیست برابر بیشتر از دستگاه قدرتمند انفجاری که تاکنون توسط انسان آزمایش شده است. به منظور جمع آوری اطلاعات اضافی درباره سیارک، در سال 2016، کارشناسان پرونده OSIRIS-REx را به آن ارسال کردند .

نظرات

در ادامه بخوانید...