چرا اورانوس عجیب ترین سیاره منظومه شمسی است

اورانوس

 

علی رغم اینکه همه سیارات منظومه شمسی شناخته شده اند ، این بدان معنا نیست که دانشمندان همه چیز را در مورد آنها می دانند. علاوه بر این ، به لطف داده های بدست آمده از ماهواره ها و کاوشگرهای مختلف ، کارشناسان تقریباً هر روز به کشف جدیددست پیدا می کنند . ما به شما می گوییم دانشمندان از اورانوس چه می دانند و اینکه این سیاره چرا نام عجیب ترین سیاره منظومه شمسی را بدست آورده است.

 

از اورانوس چه می دانیم؟

اورانوس هفتمین سیاره از خورشید و اولین سیاره کشف شده توسط دانشمندان است. گرچه با چشم غیر مسلح قابل مشاهده است ، اما مدتهاست که اشتباهاً تصور می شود ستاره است به دلیل تاریکی و کندی سیاره. این سیاره همچنین دارای شیب شدیدی است که به دلیل آن ، محور آن تقریباً مستقیم به خورشید هدایت می شود.(کجی محور چرخش آن از ۹۰ درجه بیشتر و برابر ۹۸ درجه)

 

منجم بریتانیایی ویلیام هرشل در 13 مارس 1781 اورانوس را با تلسکوپ خود کشف کرد و تمام ستاره ها را به اندازه 10 برابر کم نورتر از آنچه با چشم غیر مسلح دیده می شود ، مطالعه کرد. به نظر می رسید که یک ستاره دیگر است و یک سال بعد هرشل فهمید که این ستاره در مدار سیاره در حال حرکت است.

 

اورانوس (همانطور که معمولاً پس از 1850 نامیده می شد) به نام خدای آسمانی یونان ، اورانوس ، اولین فرمانروای آسمان ها نامگذاری شده است. این تنها سیاره ای است که به نام یک خدای یونانی ، نه یک رومی ، نامگذاری شده است. قبل از تصویب این نام ، نامهای زیادی برای این سیاره جدید مطرح شده بود ، از جمله Hypercronius ("بیش از زحل") ، Minerva (الهه رومی الهه) و هرشل کاشف آن. هرشل برای تملق و تملق پادشاه جورج سوم انگلیس ، نام "جورجیوم سیدوس"  را مطرح كرد ، اما این ایده در خارج از انگلیس و زادگاه پادشاه جورج ، هانوفر ، آلمان محبوب نبود.

 

ستاره شناس آلمانی ، یوهان بود ، که به طور مفصل مدار اورانوس را توصیف کرد ، نام نهایی را به این سیاره داد. استدلال کرد که چون زحل پدر مشتری بود ، نام این سیاره جدید باید به نام پدر کیوان باشد.

 

 

واقعیت عجیب و غریب در مورد اورانوس

اورانوس چرخش و شیب عجیبی دارد.  این جهت گیری غیرمعمول می تواند با برخورد با جسمی به اندازه یک سیاره یا چندین جسم کوچک ، بلافاصله پس از شکل گیری آن همراه باشد. 

 

اورانوس
NASA / JPL-Caltech


این شیب غیرمعمول باعث به وجود آمدن فصلی طولانی می شود که حدود 20 سال به طول می انجامد. این بدان معناست که تقریباً برای یک چهارم سال اوریان ، برابر با 84 سال زمینی ، خورشید مستقیماً بر روی هر قطب می تابد و نیمه دیگر  را برای زنده ماندن در یک زمستان طولانی ، تاریک و سرد ترک می کند.

 

 

طوفان های غیرمعمول در اورانوس

شیب شدید محور اورانوس می تواند باعث ایجاد آب و هوای غیرمعمول شود. طبق گفته ناسا ، وقتی نور خورشید برای اولین بار پس از سالها به مناطق خاصی می رسد ، باعث گرم شدن جو می شود و باعث طوفان های عظیم بهاری می شود.

با این حال ، هنگامی که ویجر 2 برای اولین بار از اورانوس در سال 1986 در اوج تابستان در جنوب آن عکس گرفت ، این فضاپیما سیاره ای با حدود 10 ابر را مشاهده کرد . چند دهه بعد ، تلسکوپ های پیشرفته ای مانند هابل وارد بازی شدند و فصول طولانی در اورانوس پیش از این که دانشمندان شاهد هوای شدید در اورانوس باشند ، دنبال می شود.

 

اورانوس


در سال 2014 ، ستاره شناسان برای اولین بار طوفان های تابستانی در اورانوس را مشاهده کردند. از قضا ، این طوفان های عظیم هفت سال پس از نزدیک شدن این سیاره به خورشید رخ داده است و این یک راز باقی مانده است که چرا پس از حداکثر گرم شدن  سیاره ، طوفان های عظیم رخ داده است.

 

دیگر هوای غیرمعمول اورانوس شامل باران الماسی است که گمان می رود هزاران مایل در زیر سطح سیارات غول پیکر یخی مانند اورانوس و نپتون غرق شود. اعتقاد بر این است که کربن و هیدروژن توسط دما و فشار شدید در عمق جو این سیارات فشرده می شوند و الماس تشکیل می دهند.

 

 

اورانوس حلقه دارد

حلقه های اورانوس اولین حلقه هایی بودند که بعد از حلقه های زحل مشاهده شدند. بنابراین ستاره شناسان دریافتند که حلقه ها از ویژگیهای مشترک سیارات هستند و فقط از ویژگیهای زحل نیستند.

اورانوس دارای دو مجموعه حلقه است. سیستم داخلی عمدتا از حلقه های تاریک باریک تشکیل شده است ، در حالی که سیستم بیرونی دو حلقه دور دیگر که توسط تلسکوپ فضایی هابل شناسایی شده است دارای رنگ روشن است: یکی قرمز ، دیگری آبی. دانشمندان 13 حلقه شناخته شده در اطراف اورانوس را شناسایی کرده اند.

 

اورانوس


یک مطالعه در سال 2016 نشان داد که حلقه های اورانوس ، زحل و نپتون ممکن است بقایای سیارات کوتوله مشابه پلوتو باشند که مدتها پیش بسیار به جهان های غول پیکر نزدیک شده بودند. این سیارات کوتوله به دلیل گرانش بسیار زیاد از هم گسیخته و امروزه به صورت حلقه ای حفظ می شوند.

 

 

اورانوس 27 قمر دارد

اورانوس 27 قمر شناخته شده دارد. چهار قمر اول آن به جای آنکه از روی اسطوره های یونان یا روم نامگذاری شود ، از ادبیات انگلیس نامگذاری شده است . 

 

اوبرون و تیتانیا بزرگترین قمرهای اورانوس هستند و اولین قمر ها هستند که توسط هرشل در سال 1787 کشف شد. ویلیام لاسل ، که اولین کسی بود که ماه را به دور نپتون می دید ، دو قمر بعدی اورانوس ، آریل و آمبریل را کشف کرد. تقریباً یک قرن می گذرد تا ستاره شناس هلندی-آمریکایی جرارد کوئیپر ، معروف در کمربند کویپر ، میراندا را در سال 1948 پیدا کرد.

 

در سال 1986 ، ویجر 2 از اورانوس بازدید کرد و 10 قمر دیگر را کشف کرد که قطر آنها 26 تا 154 کیلومتر است: ژولیت ، پاک ، کوردلیا ، اوفلیا ، بیانکا ، دزدمونا ، پورتیا ، روزالیند ، کرسیدا و بلیندا. هر یک از این قمرها تقریباً نیمی از یخ آب و نیمی از سنگ است.

 

اورانوس
اورانوس و پنج ماهواره مهم آن در این مونتاژ تصاویر گرفته شده توسط فضاپیمای ویجر 2 به تصویر کشیده شده است. قمرها ، از بزرگترین تا کوچکترین که در اینجا ظاهر می شوند ، آریل ، میراندا ، تیتانیا ، اوبرون و آمبریل هستند.


از آن زمان ، منجمان با استفاده از هابل و رصدخانه های زمینی تعداد ماهواره های شناخته شده را به 27 مورد افزایش داده اند و یافتن آنها آسان نبوده است.

بین کوردلیا ، اوفلیا و میراندا دسته ای از هشت ماهواره کوچک وجود دارد که به هم نزدیک شده اند. ستاره شناسان هنوز نمی فهمند که چگونه ماهواره های کوچک موفق به جلوگیری از برخورد با یکدیگر شدند. ناهنجاری های موجود در حلقه های اورانوس ، دانشمندان را به این احتمال سوق می دهد که ممکن است قمرهای بیشتری وجود داشته باشد.

 

علاوه بر ماهواره ها ، اورانوس ممکن است مجموعه ای از سیارک های تروا  ، در یک منطقه خاص معروف به نقطه لاگرانژ  ، اجرامی در مدار مشابه سیاره را نیز داشته باشد . اولین مورد در سال 2013 کشف شد ، علی رغم اینکه نقطه لاگرانژ این سیاره برای جای دادن چنین اجسامی بسیار ناپایدار است.

 

 

اورانوس دورترین سیاره نیست ، اما سردترین سیاره است

همانطور که بسیاری از دانش آموزان می دانند ، اورانوس سیاره بیرونی منظومه شمسی است. نپتون سیاره شناخته شده بعدی است که فراتر از دسترس آن است و شاید حتی در آن دورتر ممکن است یک سیاره بزرگ دیگر وجود داشته باشد (منجمان پیشنهادی وجود آن را "سیاره نهم" نامیده اند). با کمال تعجب دانشمندان سیاره ای ، معلوم شد که نپتون سردترین سیاره شناخته شده در منظومه شمسی نیست. این اورانوس است. این بدان دلیل است که اورانوس منبع گرمای داخلی برای تکمیل گرمای خورشید ندارد.

 

9-PLANETS-IN-SPACE-HD-WALLPAPER.jpg

حتی در زمینه منظومه شمسی ، شکل گیری اورانوس و نپتون یک معما باقی مانده است. دانشمندان دانشگاه های زوریخ و کمبریج وابسته به NCCR PlanetS سوئیس توضیح جالبی ارائه داده اند که با شبیه سازی های جامع پشتیبانی می شود. نتایج آنها در مجله علمی  Nature Astronomy منتشر شده است .

علی رغم اینکه همه سیارات منظومه شمسی شناخته شده اند ، این بدان معنا نیست که دانشمندان همه چیز را در مورد آنها می دانند. علاوه بر این ، به لطف داده های بدست آمده از ماهواره ها و کاوشگرهای مختلف ، کارشناسان تقریباً هر روز به کشف خود ادامه می دهند.

 

در سال 1977 ، ناسا کاوشگر فضایی ویجر 2 را برای کاوش در سیارات دور منظومه شمسی پرتاب کرد. در سال 1986 ، ویجر 2 به اورانوس رسید و دانشمندان داده های باورنکردنی در مورد این سیاره بدست آوردند. علاوه بر این ، مطالعه این داده ها حتی امروز به ستاره شناسان اجازه می دهد تا کشف های جدیدی انجام دهند.

 

یکی از جدیدترین مطالعات ستاره شناسان در جورجیا نشان داد که میدان مغناطیسی اورانوس با آن می چرخد. به زبان ساده ، هر روز قطب مغناطیسی در کره زمین تغییر می کند. اگر فرض کنیم که تغییر قطب ها روی زمین رخ دهد ، کره زمین در معرض سقوط کامل قرار دارد. در اورانوس ، چنین فاجعه ای هر روز رخ می دهد.

دانشمندان ناسا برای مطالعه دقیق این و سایر ویژگی های غیرمعمول ترین سیاره منظومه شمسی قصد دارند پروژه ای را درباره سازمان مأموریت بدون سرنشین به اورانوس توسعه دهند.

نظرات

برای ارسال نظر باید وارد حساب کاربری شوید. ورود یا ثبت نام

بیشتر بخوانید